Oficio divino de San Agustín - Propio de las Órdenes adustinianas



DIA XXVIII DE AGOSTO
SAN AGUSTÍN DE HIPONA, OBISPO Y EXIMIO DOCTOR DE LA IGLESIA
FIESTA DE I CLASE PARA LAS ÓRDENES AGUSTINIANAS

Esta edición está hecha para el uso privado y no para usos litúrgicos públicos.

Lo propio de este oficio se tomó de este breviario agustiniano y de Dom Gubianas.
Lo demás de tomó de Divinum Officium.
Las Completas son del domingo, Prima del día.





AD I VESPERAS



I VÍSPERAS
℣. Deus ✠ in adjutórium meum inténde.
℟. Dómine, ad adjuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.


Antiphona 1. 
Lætare, Mater nostra Jerusalem, quia Rex tuus dispensatorem strenuum, et civem fidelissimum de servitute Babylonis tibi redemit Augustinum.

℣. Dios ✠ mío, ven en mi auxilio.
℟. Señor, date prisa en socorrerme.
Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Aleluya.

Antífona 1.
Alégrate, madre nuestra, Jerusalén, porque tu Rey te ha devuelto a Agustín, esforzado dispensador y fidelísimo ciudadano, librándolo de la servidumbre de Babilonia.
Psalm. Dixit Dominus, cum reliq. de Dominica.  et loco ultimi Psalm. Laudate Dominum omnes Gentes.

Psalmus 109 [1]
109:1 Dixit Dóminus Dómino meo: * Sede a dextris meis:
109:1 Donec ponam inimícos tuos, * scabéllum pedum tuórum.
109:2 Virgam virtútis tuæ emíttet Dóminus ex Sion: * domináre in médio inimicórum tuórum.
109:3 Tecum princípium in die virtútis tuæ in splendóribus sanctórum: * ex útero ante lucíferum génui te.
109:4 Jurávit Dóminus, et non pœnitébit eum: * Tu es sacérdos in ætérnum secúndum órdinem Melchísedech.
109:5 Dóminus a dextris tuis, * confrégit in die iræ suæ reges.
109:6 Judicábit in natiónibus, implébit ruínas: * conquassábit cápita in terra multórum.
109:7 De torrénte in via bibet: * proptérea exaltábit caput.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Lætare, Mater nostra Jerusalem, quia Rex tuus dispensatorem strenuum, et civem fidelissimum de servitute Babylonis tibi redemit Augustinum.

Salmo. Dixit Dominus, con los restantes de la Dominica. Y en lugar del último salmo, Laudate Dominum omnes gentes.

Salmo 109 [1]
109:1 Oráculo del Señor a mi Señor: * «Siéntate a mi derecha,
109:1 Y haré de tus enemigos * estrado de tus pies».
109:2 Desde Sión extenderá el Señor el poder de tu cetro: * somete en la batalla a tus enemigos.
109:3 «Eres príncipe desde el día de tu nacimiento, entre esplendores sagrados; * yo mismo te engendré, como rocío, antes de la aurora».
109:4 El Señor lo ha jurado y no se arrepiente: * «Tú eres sacerdote eterno, según el rito de Melquisedec».
109:5 El Señor a tu derecha, el día de su ira, * quebrantará a los reyes.
109:6 Dará sentencia contra los pueblos, amontonará cadáveres, * quebrantará cráneos sobre la ancha tierra.
109:7 En su camino beberá del torrente, * por eso levantará la cabeza.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Alégrate, madre nuestra, Jerusalén, porque tu Rey te ha devuelto a Agustín, esforzado dispensador y fidelísimo ciudadano, librándolo de la servidumbre de Babilonia.
Antiphona 2. Augustini Mater devotissima, quem carne prius pepererat mundo, charitatis visceribus postmodum mulierem lacrymarum genuit Christo.

Psalmus 110 [2]
110:1 Confitébor tibi, Dómine, in toto corde meo: * in consílio justórum, et congregatióne.
110:2 Magna ó
pera Dómini: * exquisíta in omnes voluntátes ejus.
110:3 Conféssio et magnificéntia opus ejus: * et justítia ejus manet in sǽculum sǽculi.
110:4 Memóriam fecit mirabílium suórum, miséricors et miserátor Dóminus: * escam dedit timéntibus se.
110:5 Memor erit in sǽculum testaménti sui: * virtútem óperum suórum annuntiábit pópulo suo:
110:7 Ut det illis hereditátem géntium: * ópera mánuum ejus véritas, et judícium.
110:8 Fidélia ómnia mandáta ejus: confirmáta in sǽculum sǽculi, * facta in veritáte et æquitáte.
110:9 Redemptiónem misit pópulo suo: * mandávit in ætérnum testaméntum suum.
110:9 (fit reverentia) Sanctum, et terríbile nomen ejus: * inítium sapiéntiæ timor Dómini.
110:10 Intelléctus bonus ómnibus faciéntibus eum: * laudátio ejus manet in sǽculum sǽculi.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Augustini Mater devotissima, quem carne prius pepererat mundo, charitatis visceribus postmodum mulierem lacrymarum genuit Christo.

Antífona 2. 
La devotísima madre de Agustín, a quien primero había dado a luz para el mundo según la carne, después, una mujer de lágrimas, con las entrañas de la caridad, engendró para Cristo.

Salmo 110 [2]
110:1 Doy gracias al Señor de todo corazón, * en compañía de los rectos, en la asamblea.
110:2 Grandes son las obras del Señor, * dignas de estudio para los que las aman.
110:3 Esplendor y belleza son su obra, * su generosidad dura por siempre;
110:4 Ha hecho maravillas memorables, el Señor es piadoso y clemente. * Él da alimento a sus fieles,
110:5 Recordando siempre su alianza; * mostró a su pueblo la fuerza de su obrar,
110:7 Dándoles la heredad de los gentiles. * Justicia y verdad son las obras de sus manos,
110:8 Todos sus preceptos merecen confianza: son estables para siempre jamás, * se han de cumplir con verdad y rectitud.
110:9 Envió la redención a su pueblo, * ratificó para siempre su alianza,
110:9 (reverencia) Su nombre es sagrado y temible. * Primicia de la sabiduría es el temor del Señor,
110:10 Tienen buen juicio los que lo practican; * la alabanza del Señor dura por siempre.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. La devotísima madre de Agustín, a quien primero había dado a luz para el mundo según la carne, después, con las entrañas de la caridad, engendró para Cristo a una mujer de lágrimas.

Antiphona 3. Distulit tamen diu Baptismi gratiam, quia tumens inani Philosophiæ volebat humanâ ratione comprehendere, quod pia mens vivacitate fidei nititur apprehendere.

Psalmus 111 [3]
111:1 Beátus vir, qui timet Dóminum: * in mandátis ejus volet nimis.
111:2 Potens in terra erit semen ejus: * generátio rectórum benedicétur.
111:3 Glória, et divítiæ in domo ejus: * et justítia ejus manet in sǽculum sǽculi.
111:4 Exórtum est in ténebris lumen rectis: * miséricors, et miserátor, et justus.
111:5 Jucúndus homo qui miserétur et cómmodat, dispónet sermónes suos in judício: * quia in ætérnum non commovébitur.
111:7 In memória ætérna erit justus: * ab auditióne mala non timébit.
111:7 Parátum cor ejus speráre in Dómino, confirmátum est cor ejus: * non commovébitur donec despíciat inimícos suos.
111:9 Dispérsit, dedit paupéribus: justítia ejus manet in sǽculum sǽculi, * cornu ejus exaltábitur in glória.
111:10 Peccátor vidébit, et irascétur, déntibus suis fremet et tabéscet: * desidérium peccatórum períbit.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Distulit tamen diu Baptismi gratiam, quia tumens inani Philosophiæ volebat humanâ ratione comprehendere, quod pia mens vivacitate fidei nititur apprehendere.
Antífona 3. Sin embargo, demoró por largo tiempo la gracia del Bautismo, porque, engreído con la vana filosofía, pretendía comprender con la razón humana aquello que el alma piadosa se esfuerza por alcanzar con la vivacidad de la fe.

Salmo 111 [3]
111:1 Dichoso quien teme al Señor * y ama de corazón sus mandatos.
111:2 Su linaje será poderoso en la tierra, * la descendencia del justo será bendita.
111:3 En su casa habrá riquezas y abundancia, * su caridad es constante, sin falta.
111:4 En las tinieblas brilla como una luz el que es justo, * clemente y compasivo.
111:5 Dichoso el que se apiada y presta, y administra rectamente sus asuntos. * El justo jamás vacilará,
111:7 Su recuerdo será perpetuo. * No temerá las malas noticias,
111:7 Su corazón está firme en el Señor. Su corazón está seguro, * sin temor, hasta que vea derrotados a sus enemigos.
111:9 Reparte limosna a los pobres; su caridad es constante, sin falta, * y alzará la frente con dignidad.
111:10 El malvado, al verlo, se irritará, rechinará los dientes hasta consumirse. * La ambición del malvado fracasará.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Sin embargo, demoró por largo tiempo la gracia del Bautismo, porque, engreído con la vana filosofía, pretendía comprender con la razón humana aquello que el alma piadosa se esfuerza por alcanzar con la vivacidad de la fe.
Antiphona 4. Surgens autem post multos circuitus errorum, circuit hanc civitatem per vicos & plateas quærendo verum animæ vitium, pro quo ne moreretur, dignum judicare mori, ut ejus semper inhæreret amori.

Psalmus 112 [4]
112:1 Laudáte, púeri, Dóminum: * laudáte nomen Dómini.
112:2 (fit reverentia) Sit nomen Dómini benedíctum, * ex hoc nunc, et usque in sǽculum.
112:3 A solis ortu usque ad occásum, * laudábile nomen Dómini.
112:4 Excélsus super omnes gentes Dóminus, * et super cælos glória ejus.
112:5 Quis sicut Dóminus, Deus noster, qui in altis hábitat, * et humília réspicit in cælo et in terra?
112:7 Súscitans a terra ínopem, * et de stércore érigens páuperem:
112:8 Ut cóllocet eum cum princípibus, * cum princípibus pópuli sui.
112:9 Qui habitáre facit stérilem in domo, * matrem filiórum lætántem.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Surgens autem post multos circuitus errorum, circuit hanc civitatem per vicos & plateas quærendo verum animæ vitium, pro quo ne moreretur, dignum judicare mori, ut ejus semper inhæreret amori.
Antífona 4. Mas, levantándose después de muchos rodeos de errores, recorrió esta ciudad por sus calles y plazas, buscando la verdadera vida del alma, por la cual juzgaba digno morir, para permanecer siempre unido a su amor.

Salmo 112 [4]
112:1 Alabad, siervos del Señor, * alabad el nombre del Señor.
112:2 (reverencia) Bendito sea el nombre del Señor, * ahora y por siempre:
112:3 De la salida del sol hasta su ocaso, * alabado sea el nombre del Señor.
112:4 El Señor se eleva sobre todos los pueblos, * su gloria sobre los cielos.
112:5 ¿Quién como el Señor, Dios nuestro, que se eleva en su trono * y se abaja para mirar al cielo y a la tierra?
112:7 Levanta del polvo al desvalido, * alza de la basura al pobre,
112:8 Para sentarlo con los príncipes, * los príncipes de su pueblo;
112:9 A la estéril le da un puesto en la casa, * como madre feliz de hijos.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Mas, levantándose después de muchos rodeos de errores, recorrió esta ciudad por sus calles y plazas, buscando la verdadera vida del alma, por la cual juzgaba digno morir, para permanecer siempre unido a su amor.
Antiphona 5. Inventus igitur a custodibus civitatis, & pallio vetustatis exutus, (diligenter pertractata cum illis veritate) quem desiderabat invenit, & castis ejus amplexibus ardenter inhæsit.

Psalmus 116 [5]
116:1 Laudáte Dóminum, omnes gentes: * laudáte eum, omnes pópuli:
116:2 Quóniam confirmáta est super nos misericórdia ejus: * et véritas Dómini manet in ætérnum.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Inventus igitur a custodibus civitatis, & pallio vetustatis exutus, (diligenter pertractata cum illis veritate) quem desiderabat invenit, & castis ejus amplexibus ardenter inhæsit.
Antífona 5. Hallado, pues, por los guardianes de la ciudad y despojado del manto de la antigüedad, habiendo tratado diligentemente con ellos acerca de la verdad, encontró a Aquel que deseaba y se adhirió ardientemente a sus castos abrazos.

Salmo 116 [5]
116:1 Alabad al Señor todas las naciones, * aclamadlo todos los pueblos.
116:2 Firme es su misericordia con nosotros, * su fidelidad dura por siempre.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Hallado, pues, por los guardianes de la ciudad y despojado del manto de la antigüedad, habiendo tratado diligentemente con ellos acerca de la verdad, encontró a Aquel que deseaba y se adhirió ardientemente a sus castos abrazos.

Capitulum.                                       Eccli.50.   
Ecce sacerdos magnus, qui in vita sua suffulsit domum, & in diebus suis corroboravit templum. Templi etiam altitudo ab ipso fundata est; duplex ædificatio, et excelsi parietes templi.
℟. Deo gratias.

Hymnus.

Magne Pater Augustine,
Preces nostras suscipe,
Et per eas Conditori
Nos unire satage,
Atque rege gregem tuum,
Summum decus Præsulum.

Amatorem paupertatis
Te collaudant pauperes;
Affertorem veritatis
Amant veri judices;
Frangis nobis favos mellis,
De Scripturis differens.

Quæ obscura prius erant,
Nobis plana faciens;
Tu de verbis Salvatoris
Dulcem panem conficis,
Et propinas potum vitæ
De Psalmorum nectare.

Tu de vita Monachorum
Sanctam scribis regulam.
Quam qui amant, & sequuntur,
Viam tenent regiam,
Atque tuo sancto ductu,
Redeunt ad patriam.

Regi regum salus, vita,
Decus, & imperium,
Trinitati laus & honor
Sit per omne sæculum,
Qui concives nos adscribat,
Supernorum civium. Amen.

℣. Ora pro nobis, beate Pater Augustine.
℟. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.

Magnificat.

Antiphona. Adest nobis dies celebris, quo solutus nexu carnis sanctus Præsul Augustinus, assumptus est cum Angelis; ubi gaudet cum Prophetis, lætatur cum Apostolis, quorum plenus spiritu, quæ prædixerunt mystica, fecit nobis pervia, post quos fecunda dispensandi verbi Dei primus retulit gratia.

Canticum B. Mariæ Virginis
Luc. 1:46-55
1:46 Magníficat ✠ * ánima mea Dóminum.
1:47 Et exsultávit spíritus meus: * in Deo, salutári meo.
1:48 Quia respéxit humilitátem ancíllæ suæ: * ecce enim ex hoc beátam me dicent omnes generatiónes.
1:49 Quia fecit mihi magna qui potens est: * et sanctum nomen ejus.
1:50 Et misericórdia ejus, a progénie in progénies: * timéntibus eum.
1:51 Fecit poténtiam in brácchio suo: * dispérsit supérbos mente cordis sui.
1:52 Depósuit poténtes de sede: * et exaltávit húmiles.
1:53 Esuriéntes implévit bonis: * et dívites dimísit inánes.
1:54 Suscépit Israël púerum suum: * recordátus misericórdiæ suæ.
1:55 Sicut locútus est ad patres nostros: * Ábraham, et sémini ejus in sǽcula.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Adest nobis dies celebris, quo solutus nexu carnis sanctus Præsul Augustinus, assumptus est cum Angelis; ubi gaudet cum Prophetis, lætatur cum Apostolis, quorum plenus spiritu, quæ prædixerunt mystica, fecit nobis pervia, post quos fecunda dispensandi verbi Dei  primus retulit gratia.

Oratio.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

O
rémus.

Deus, qui abditiora sapientiæ tuæ arcana beato Patri Augustino revelando, et divinæ charitatis flammas in ejus corde excitando, miraculum columnæ nubis et ignis in Ecclesiæ tua renovasti: concede, ut ejus ductu mundi vortices feliciter transeamus, et ad æternam promissionis patriam pervenire mereamur. Per Dominum nostrum.

Commemoratio S. Josephi Calasanctii Confessoris
Ant. Hic vir despíciens mundum et terréna, triúmphans, divítias cælo cóndidit ore, manu.

℣. Justum dedúxit Dóminus per vias rectas.
℟. Et osténdit illi regnum Dei.

Orémus.
Deus, qui per sanctum Joséphum Confessórem tuum, ad erudiéndam spíritu intellegéntiæ ac pietátis juventútem, novum Ecclésiæ tuæ subsídium providére dignátus es: præsta, quǽsumus; nos, ejus exémplo et intercessióne, ita fácere et docére, ut prǽmia consequámur ætérna. Per Dominum nostrum.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Benedicámus Dómino.
℟. Deo grátias.
℣. Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.
Capítulo.                                         Eclesiástico 50.
He aquí al gran sacerdote, que en su vida sostuvo la casa y en sus días fortaleció el templo. Por él fue fundada también la altura del templo: doble edificación y elevados muros del templo.
℟. Demos gracias a Dios.

Himno.

Gran Padre Agustín,
recibe nuestras súplicas
y esfuérzate por unirnos, por medio de ellas,
al Creador.
Gobierna también a tu rebaño,
tú, suprema gloria de los obispos.

A ti, amante de la pobreza,
te alaban los pobres;
a ti, defensor de la verdad,
te aman los verdaderos jueces.
Nos partes los panales de miel,
cuando explicas las Sagradas Escrituras.

Lo que antes nos resultaba oscuro,
tú nos lo haces claro;
de las palabras del Salvador
preparas para nosotros un dulce pan,
y nos das a beber el agua de la vida
del néctar de los Salmos.

Tú escribiste para la vida de los clérigos
una santa regla;
quienes la aman y la siguen
recorren el camino real,
y, guiados por tu santo ejemplo,
regresan a la patria.

Al Rey de reyes,
salud, vida, gloria e imperio;
a la Trinidad,
alabanza y honor
por todos los siglos,
para que ella nos inscriba como conciudadanos
entre los ciudadanos del cielo. Amén.

℣. Ruega por nosotros, bienaventurado Padre Agustín.

℟. Para que seamos dignos de las promesas de Cristo.

Magníficat.

Antífona. Ha llegado para nosotros el día solemne en que san Agustín, nuestro santo Prelado, desligado de los vínculos de la carne, fue recibido entre los Ángeles; allí se goza con los Profetas y se alegra con los Apóstoles. Lleno de su espíritu, hizo accesibles para nosotros los misterios que ellos habían anunciado; después de ellos, fue el primero que nos transmitió la fecunda gracia de dispensar la palabra de Dios.

Cántico de la B. Virgen María
Lc 1, 46-55
1:46 Proclama ✠ * mi alma la grandeza del Señor,
1:47 Se alegra mi espíritu * en Dios, mi salvador;
1:48 Porque ha mirado la humillación de su esclava. * Desde ahora me felicitarán todas las generaciones,
1:49 Porque el Poderoso ha hecho obras grandes por mí: * su nombre es santo,
1:50 Y su misericordia llega a sus fieles * de generación en generación.
1:51 Él hace proezas con su brazo: * dispersa a los soberbios de corazón,
1:52 Derriba del trono a los poderosos * y enaltece a los humildes,
1:53 A los hambrientos los colma de bienes * y a los ricos los despide vacíos.
1:54 Auxilia a Israel, su siervo, * acordándose de la misericordia,
1:55 Como lo había prometido a nuestros padres, * en favor de Abrahán y su descendencia por siempre.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Ha llegado para nosotros el día solemne en que san Agustín, nuestro santo Prelado, desligado de los vínculos de la carne, fue recibido entre los Ángeles; allí se goza con los Profetas y se alegra con los Apóstoles. Lleno de su espíritu, hizo accesibles para nosotros los misterios que ellos habían anunciado; después de ellos, fue el primero que nos transmitió la fecunda gracia de dispensar la palabra de Dios.

Oración.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.

Oremos.

Oh Dios, que, revelando al bienaventurado Padre Agustín los más recónditos secretos de tu sabiduría y encendiendo en su corazón las llamas de la divina caridad, renovaste en tu Iglesia el milagro de la columna de nube y de fuego: concédenos que, bajo su guía, atravesemos felizmente los torbellinos del mundo y merezcamos llegar a la patria eterna de la promesa. Por nuestro Señor.

Conmemoración S. Josephi Calasanctii Confessoris
Ant. Este santo, despreciando el mundo y los bienes de la tierra, acumuló con sus palabras y obras bienes para el cielo, donde él triunfa.

℣. El Señor condujo al justo por sendas llanas.
℟. Y le mostró el reino de Dios.

Oremos.
Oh Dios, que por medio de San José, Confesor tuyo, te dignaste proveer de un nuevo auxilio a tu Iglesia para formar en el espíritu de ciencia y de piedad a la juventud: te suplicamos nos concedas que con su ejemplo e intercesión, de tal manera obremos y enseñemos, que consigamos los premios eternos. Por nuestro Señor.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.
℣. Bendigamos al Señor.
℟. Demos gracias a Dios.
℣. Las almas de los fieles, por la misericordia de Dios, descansen en paz.
℟. Amén.


 










AD MATUTINUM.

℣. Dómine, lábia + mea apéries.
℟. Et os meum annuntiábit laudem tuam.
℣. Deus ✠ in adjutórium meum inténde.
℟. Dómine, ad adjuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.

Invitatorium.

Antiphona. Magnus Dominus, & laudabilis valde; * Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.

Veníte, exsultémus Dómino, jubilémus Deo, salutári nostro: præoccupémus fáciem ejus in confessióne, et in psalmis jubilémus ei.
Ant. Magnus Dominus, & laudabilis valde; * Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.
Quóniam Deus magnus Dóminus, et Rex magnus super omnes deos, quóniam non repéllet Dóminus plebem suam: quia in manu ejus sunt omnes fines terræ, et altitúdines móntium ipse cónspicit.
Ant. Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.
Quóniam ipsíus est mare, et ipse fecit illud, et áridam fundavérunt manus ejus (genuflectitur) veníte, adorémus, et procidámus ante Deum: plorémus coram Dómino, qui fecit nos, quia ipse est Dóminus, Deus noster; nos autem pópulus ejus, et oves páscuæ ejus.
Ant. Magnus Dominus, & laudabilis valde; * Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.
Hódie, si vocem ejus audiéritis, nolíte obduráre corda vestra, sicut in exacerbatióne secúndum diem tentatiónis in desérto: ubi tentavérunt me patres vestri, probavérunt et vidérunt ópera mea.
Ant. Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.
Quadragínta annis próximus fui generatióni huic, et dixi: Semper hi errant corde, ipsi vero non cognovérunt vias meas: quibus jurávi in ira mea: Si introíbunt in réquiem meam.
Ant. Magnus Dominus, & laudabilis valde; * Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen. 
Ant. Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.
Ant. Magnus Dominus, & laudabilis valde; * Qui de tenebris gentium lumen Ecclesiæ de sua vocavit Augustinum.
MAITINES.

℣. Señor, ábreme + los labios.
℟. Y mi boca proclamará tu alabanza.
℣. Dios ✠ mío, ven en mi auxilio.
℟. Señor, date prisa en socorrerme.
Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Aleluya.

Invitatorio.


Antífona. Grande es el Señor y muy digno de alabanza; * Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.

Venid, regocijémonos en el Señor; cantemos con júbilo las alabanzas de Dios, Salvador nuestro. Corramos a presentarnos ante su acatamiento, dándole gracias, y entonándole himnos con júbilo.
Ant.Grande es el Señor y muy digno de alabanza; * Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.
Porque el Señor es el Dios grande, y un rey más grande que todos los dioses. Porque en su mano tiene toda la extensión de la tierra, y suyos son los más encumbrados montes.
Ant. Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.
Suyo es el mar, y obra es de sus manos: y hechura de sus manos es la tierra. (de rodillas) Venid, pues, adorémosle, postrémonos: derramando lágrimas en la presencia del Señor que nos ha creado: Pues Él es el Señor Dios nuestro: y nosotros el pueblo a quien Él apacienta, y ovejas de su grey.
Ant. Grande es el Señor y muy digno de alabanza; * Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.
Hoy mismo, si oyereis su voz, guardaos de endurecer vuestros corazones, Como sucedió, dice el Señor, cuando provocaron mi ira, poniéndome a prueba en el desierto, en donde vuestros padres me tentaron, me probaron, y vieron mis obras.
Ant. Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.
Por espacio de cuarenta años estuve irritado contra esta generación, y dije: Siempre está descarriado el corazón de este pueblo. Ellos no conocieron mis caminos; por lo que juré airado que no entrarían en mi reposo.
Ant. Grande es el Señor y muy digno de alabanza; * Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Ant. Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.
Ant. Grande es el Señor y muy digno de alabanza; * Él, que de las tinieblas de las naciones llamó a Agustín como luz de su Iglesia.



IN I. NOCTURNO.I NOCTURNO.
Antiphona 1. Aperuit Augustinus codicem Apostolicum, & conjectis oculis ad primum capitulum, legit: Induimini Dominum Jesum Christum: & statim quasi infusa luce securitatis, ab eo omnes dubietatis tenebræ diffugerunt.Antífona 1. Agustín abrió el libro de los Apóstoles y, fijando los ojos en el primer capítulo, leyó: «Revestíos del Señor Jesucristo»; y al instante, como si una luz de seguridad hubiese sido infundida en él, huyeron de su presencia todas las tinieblas de la duda.

Psalmus 1 [1]
1:1 Beátus vir, qui non ábiit in consílio impiórum, et in via peccatórum non stetit, * et in cáthedra pestiléntiæ non sedit:
1:2 Sed in lege Dómini volúntas ejus, * et in lege ejus meditábitur die ac nocte.
1:3 Et erit tamquam lignum, quod plantátum est secus decúrsus aquárum, * quod fructum suum dabit in témpore suo:
1:3 Et fólium ejus non défluet: * et ómnia quæcúmque fáciet, prosperabúntur.
1:4 Non sic ímpii, non sic: * sed tamquam pulvis, quem próicit ventus a fácie terræ.
1:5 Ídeo non resúrgent ímpii in judício: * neque peccatóres in concílio justórum.
1:6 Quóniam novit Dóminus viam justórum: * et iter impiórum períbit.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Aperuit Augustinus codicem Apostolicum, & conjectis oculis ad primum capitulum, legit: Induimini Dominum Jesum Christum: & statim quasi infusa luce securitatis, ab eo omnes dubietatis tenebræ diffugerunt.
Salmo 1 [1]
1:1 Dichoso aquel varón que no se deja llevar de los consejos de los malos, ni se detiene en el camino de los pecadores, * ni se asienta en la cátedra pestilente de los libertinos;
1:2 Sino que tiene puesta toda su voluntad en la ley del Señor, * y está meditando en ella día y noche.
1:3 Él será como el árbol plantado junto a las corrientes de las aguas, * el cual dará su fruto en el debido tiempo,
1:3 Y cuya hoja no caerá nunca; * y cuanto él hiciere tendrá próspero efecto.
1:4 No así los impíos, no así; * sino que serán como el tamo o polvo que el viento arroja de la superficie de la tierra.
1:5 Por tanto, no prevalecerán los impíos en el juicio; * ni los pecadores estarán en la asamblea de los justos.
1:6 Porque conoce el Señor y premia el proceder de los justos; * mas la senda de los impíos terminará en la perdición.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Agustín abrió el libro de los Apóstoles y, fijando los ojos en el primer capítulo, leyó: «Revestíos del Señor Jesucristo»; y al instante, como si una luz de seguridad hubiese sido infundida en él, huyeron de su presencia todas las tinieblas de la duda.
Antiphona 2. Insinuavit ergo per litteras sancto viro Ambrosio præsens votum suum: & ut moneret quid sibi de libris sanctis legendum esset, quo percipiendæ Christianæ gratiæ aptior fieret atque paratior.

Antífona 2. Manifestó, pues, por carta al santo varón Ambrosio su presente deseo; y le pidió que le indicase qué debía leer de los libros sagrados, para hacerse más apto y estar mejor dispuesto a recibir la gracia cristiana.
Psalmus 2 [2]
2:1 Quare fremuérunt gentes: * et pópuli meditáti sunt inánia?
2:2 Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
2:3 Dirumpámus víncula eórum: * et proiciámus a nobis jugum ipsórum.
2:4 Qui hábitat in cælis, irridébit eos: * et Dóminus subsannábit eos.
2:5 Tunc loquétur ad eos in ira sua, * et in furóre suo conturbábit eos.
2:6 Ego autem constitútus sum Rex ab eo super Sion montem sanctum ejus, * prǽdicans præcéptum ejus.
2:7 Dóminus dixit ad me: * Fílius meus es tu, ego hódie génui te.
2:8 Póstula a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam, * et possessiónem tuam términos terræ.
2:9 Reges eos in virga férrea, * et tamquam vas fíguli confrínges eos.
2:10 Et nunc, reges, intellégite: * erudímini, qui judicátis terram.
2:11 Servíte Dómino in timóre: * et exsultáte ei cum tremóre.
2:12 Apprehéndite disciplínam, nequándo irascátur Dóminus, * et pereátis de via justa.
2:13 Cum exárserit in brevi ira ejus: * beáti omnes qui confídunt in eo.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Insinuavit ergo per litteras sancto viro Ambrosio præsens votum suum: & ut moneret quid sibi de libris sanctis legendum esset, quo percipiendæ Christianæ gratiæ aptior fieret atque paratior.
Salmo 2 [2]
2:1 ¿Por qué causa se han embravecido tanto las naciones, * y los pueblos maquinan vanos proyectos?
2:2 Se han coligado los reyes de la tierra; y se han confederado los príncipes * contra el Señor, y contra su Cristo.
2:3 Rompamos, dijeron, sus ataduras, * y sacudamos lejos de nosotros su yugo.
2:4 Mas aquel que reside en los cielos se burlará de ellos; * se mofará de ellos el Señor.
2:5 Entonces les hablará Él en su indignación * y los llenará de terror con su saña.
2:6 Mas yo he sido por Él constituido rey sobre Sion, su santo monte, * para predicar su ley.
2:7 A mí me dijo el Señor: * Tú eres mi Hijo; Yo te engendré hoy.
2:8 Pídeme, y te daré las naciones en herencia tuya, * y extenderé tu dominio hasta los extremos de la tierra.
2:9 Los regirás con cetro de hierro; * y si te resisten, los desmenuzarás como un vaso de barro.
2:10 Ahora pues, ¡oh reyes!, entendedlo: * Sed instruidos vosotros los que juzgáis la tierra.
2:11 Servid al Señor con temor, * y regocijaos en Él, poseídos siempre de un temblor santo.
2:12 Abrazad la buena doctrina; no sea que al fin se irrite el Señor, * y perezcáis descarriados de la senda de la justicia.
2:13 Porque cuando de aquí a poco se inflamare su ira, * bienaventurados todos aquellos que ponen en Él su confianza.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Manifestó, pues, por carta al santo varón Ambrosio su presente deseo; y le pidió que le indicase qué debía leer de los libros sagrados, para hacerse más apto y estar mejor dispuesto a recibir la gracia cristiana.

Antiphona 3. At ille jussit Isaiam Prophetam: quod præ ceteris Evangeliis, vocationisque gentium sit prænuntiatior apértior.

Antífona 3. Mas él le señaló al profeta Isaías, que, más que los demás Evangelios, es más claro en anunciar de antemano la vocación de las gentes.
Psalmus 3 [3]
3:2 Dómine, quid multiplicáti sunt qui tríbulant me? * multi insúrgunt advérsum me.
3:3 Multi dicunt ánimæ meæ: * Non est salus ipsi in Deo ejus.
3:4 Tu autem, Dómine, suscéptor meus es, * glória mea, et exáltans caput meum.
3:5 Voce mea ad Dóminum clamávi: * et exaudívit me de monte sancto suo.
3:6 Ego dormívi, et soporátus sum: * et exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.
3:7 Non timébo míllia pópuli circumdántis me: * exsúrge, Dómine, salvum me fac, Deus meus.
3:8 Quóniam tu percussísti omnes adversántes mihi sine causa: * dentes peccatórum contrivísti.
3:9 Dómini est salus: * et super pópulum tuum benedíctio tua.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. At ille jussit Isaiam Prophetam: quod præ ceteris Evangeliis, vocationisque gentium sit prænuntiatior apértior.
Salmo 3 [3]
3:2 ¡Ah, Señor! ¿Cómo es que se han aumentado tanto mis perseguidores? * Son muchísimos los que se han rebelado contra mí.
3:3 Muchos dicen de mí: * Ya no tiene que esperar de su Dios salvación.
3:4 Pero Tú, ¡oh Señor!, Tú eres mi protector, * mi gloria, y el que me hace levantar cabeza.
3:5 A voces clamé al Señor, * y Él me oyó benigno desde su santo monte.
3:6 Yo me dormí, y me entregué a un profundo sueño; * y me levanté, porque el Señor me tomó bajo su amparo.
3:7 No temeré, pues, a ese innumerable gentío que me tiene cercado; * levántate, ¡oh Señor!, sálvame Tú, Dios mío.
3:8 Pues Tú has castigado a todos los que sin razón me hacen guerra; * les has quebrado los dientes a los pecadores.
3:9 Del Señor nos viene la salvación; * y Tú, oh Dios mío, bendecirás a tu pueblo.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Mas él le señaló al profeta Isaías, que, más que los demás Evangelios, es más claro en anunciar de antemano la vocación de las gentes.

℣. Amávit eum Dóminus, et ornávit eum.
℟. Stolam glóriæ indúit eum.
℣. El Señor lo amó y lo adornó.
℟. Lo vistió con la vestidura de la gloria.



Pater Noster dicitur secreto usque ad Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
Absolutio. Exáudi, Dómine Jesu Christe, preces servórum tuórum, et miserére nobis: Qui cum Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Benedictióne perpétua benedícat nos Pater ætérnus.
℟. Amen.

De libro Ecclesiastici.
Lectio I. Cap. 50.

Ecce sacerdos magnus, qui in vita sua suffulsit domum, & in diebus suis corroboravit templum. Templi etiam altitudo ab ipso fundata est, duplex ædificatio, & excelsi parietes templi. In diebus ipsius emanaverunt putei aquarum, & quasi mare adimpleti fuerunt supra modum. Qui curavit gentem suam, & liberavit eam a perditione. Qui prævaluit amplificare civitatem, qui adeptus est gloriam in conversatione gentis: & ingressum domus & atrii amplificavit.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.

℟. Inventus se Augustinus longe esse a Deo in regione dissimilitudinis, tamquam audiret vocem Dei de excelso: Cibus sum grandium. Cresce, et manducabis me.
℣. Nec tu me mutabis in te, sicut cibum carnis tuæ, sed tu mutaberis in me.
℟. Cresce, et manducabis me.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Unigénitus Dei Fílius nos benedícere et adjuváre dignétur.
℟. Amen.
El Padre Nuestro en silencio hasta Y no nos dejes caer en la tentación.
Padre nuestro, que estás en los cielos, santificado sea tu nombre, venga a nosotros tu reino, hágase tu voluntad así en la tierra como en el cielo. El pan nuestro de cada día dánosle hoy; perdónanos nuestras deudas, así como nosotros perdonamos a nuestros deudores:
℣. No nos dejes caer en tentación:
℟. Mas líbranos del mal.
Absolución. Señor Jesucristo, escucha las súplicas de tus siervos y ten misericordia de nosotros, Tú que vives y reinas con el Padre y el Espíritu Santo por los siglos de los siglos.
℟. Amén.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. El Padre Eterno nos bendiga con su continua bendición.
℟. Amén.

Del libro del Eclesiástico.
Lección I. Cap. 50.

He aquí al gran sacerdote, que en su vida sostuvo la casa y en sus días fortaleció el templo. Por él fue también fundada la altura del templo, doble edificación y elevados muros del templo. En sus días brotaron los pozos de las aguas, y fueron llenados sobremanera, como el mar. Él cuidó de su pueblo y lo libró de la perdición. Tuvo poder para engrandecer la ciudad, alcanzó gloria en medio de su pueblo, y engrandeció la entrada de la casa y del atrio.
℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.

℟. Agustín se encontró lejos de Dios, en la región de la desemejanza, como si oyera desde lo alto la voz de Dios: «Yo soy alimento de los grandes. Crece y me comerás».
℣. Y tú no me transformarás en ti, como el alimento de tu carne, sino que tú serás transformado en mí.
℟. Crece y me comerás.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. El Hijo único de Dios nos bendiga y nos ayude.
℟. Amén.


Lectio II.

Quasi stella matutina in medio nebulæ, & quasi Luna plena in diebus suis lucet. Et quasi sol refulgens, sic ille effulsit in templo Dei. Quasi arcus refulgens inter nebulas gloriæ, & quasi flos rosarum in diebus vernis, & quasi lilia quæ sunt in transitu aquæ, & quasi thus redolens in diebus æstatis. Quasi ignis effulgens, & thus ardens in igne. Quasi vas auri solidum, ornatum omni lapide pretioso. Quasi oliva pullulans, & cypressus in altitudinem se extollens.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Lección II.

Como estrella de la mañana en medio de la niebla, y como luna llena que resplandece en sus días. Y como sol resplandeciente, así brilló él en el templo de Dios. Como arco iris que resplandece entre las nubes de la gloria, y como flor de rosas en los días de primavera, y como lirios que están junto al curso de las aguas, y como incienso oloroso en los días de verano. Como fuego resplandeciente y como incienso que arde en el fuego. Como vaso de oro macizo, adornado con toda piedra preciosa. Como olivo que brota, y como ciprés que se eleva a lo alto.
℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.

℟. Sensit igitur, & expertus est, non esse mirum, quod palato non sano pœna est panis, qui sano est suavis: * Et oculis ægris odiosa est lux, quæ puris est amabilis.℟. Comprendió, pues, y experimentó que no es extraño que para un paladar enfermo sea penoso el pan que resulta agradable al sano; * y que para los ojos enfermos es odiosa la luz que es amable para los puros.
℣. Propter iniquitatem corripuit hominem, & tabescere fecit sicut araneam animam ejus.
℟. Et oculis ægris odiosa est lux, quæ puris est amabilis.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Spíritus Sancti grátia illúminet sensus et corda nostra.
℟. Amen.
℣. Por causa de la iniquidad corrigió al hombre y consumió su alma como una tela de araña.

℟. Y que para los ojos enfermos es odiosa la luz que es amable para los puros.

℣. Jube, domne, benedícere.
Benedictio. Spíritus Sancti grátia illúminet sensus et corda nostra.
℟. Amen.

Lectio III.

In accipiendo ipsum stolam gloriæ, & vestiri eum in consummatione virtutis. In ascensu altaris sancti, gloriam dedit sanctitatis amictum. In accipiendo autem partes de manu sacerdotum, & ipse stans juxta aram. Et circa illum corona fratrum: quasi plantatio cedri in monte Libano, sic circa illum steterunt quasi rami palmæ, & omnes filii Aaron in gloria sua.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Lección III.

Al recibir él mismo la vestidura de la gloria y al ser revestido de la plenitud de la virtud. Al subir al santo altar, dio gloria con el ornamento de la santidad. Y al recibir las partes de manos de los sacerdotes, permaneciendo él mismo junto al altar. Y alrededor de él, una corona de hermanos: como plantación de cedros en el monte Líbano; así permanecieron en torno a él, como ramas de palmera, y todos los hijos de Aarón en su gloria.
℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.

℟. Tunc vero invisibilia Dei per ea quæ facta sunt, intellecta conspéxit; sed aciem figere non valuit, quia non secum ferebat, nisi amantem memoriam. * Et quasi olfacta desiderantem, quæ comedere nondum posset.
℣. Quid autem sacramenti haberet, Verbum caro factum est, nec suspicari quidem poterat.
℟. Et quasi olfacta desiderantem, quæ comedere nondum posset.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto. 
℟.  Et quasi olfacta desiderantem, quæ comedere nondum posset.
℟. Entonces contempló, por medio de las cosas hechas, las cosas invisibles de Dios que por ellas son comprendidas; pero no pudo fijar en ellas la mirada, porque no llevaba consigo sino una memoria amante. * Y como quien, habiendo percibido su olor, desea aquello que todavía no podía comer.
℣. Mas qué misterio encerraba el que el Verbo se hiciera carne, ni siquiera podía sospecharlo.
℟. Y como quien, habiendo percibido su olor, desea aquello que todavía no podía comer.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟.  Y como quien, habiendo percibido su olor, desea aquello que todavía no podía comer.

IN II. NOCTURNO.

Antiphona 4. Verumtamen primam hujus lectionem non intelligens, totumque talem arbitrans, distulit recipiendum exercitatior in dominico eloquio.

Psalmus 4 [4]
4:2 Cum invocárem exaudívit me Deus justítiæ meæ: * in tribulatióne dilatásti mihi.
4:2 Miserére mei, * et exáudi oratiónem meam.
4:3 Fílii hóminum, úsquequo gravi corde? * ut quid dilígitis vanitátem, et quǽritis mendácium?
4:4 Et scitóte quóniam mirificávit Dóminus sanctum suum: * Dóminus exáudiet me cum clamávero ad eum.
4:5 Irascímini, et nolíte peccáre: * quæ dícitis in córdibus vestris, in cubílibus vestris compungímini.
4:6 Sacrificáte sacrifícium justítiæ, et speráte in Dómino. * Multi dicunt: Quis osténdit nobis bona?
4:7 Signátum est super nos lumen vultus tui, Dómine: * dedísti lætítiam in corde meo.
4:8 A fructu fruménti, vini, et ólei sui * multiplicáti sunt.
4:9 In pace in idípsum * dórmiam, et requiéscam;
4:10 Quóniam tu, Dómine, singuláriter in spe * constituísti me.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Verumtamen primam hujus lectionem non intelligens, totumque talem arbitrans, distulit recipiendum exercitatior in dominico eloquio.


II NOCTURNO.

Antífona 4. Sin embargo, no comprendiendo esta primera lección y juzgándolo todo de tal manera, demoró recibirla hasta estar más ejercitado en la palabra del Señor.

Salmo 4 [4]
4:2 Escúchame cuando te invoco, Dios, defensor mío; * Tú que en el aprieto me diste anchura,
4:2 Ten piedad de mí * y escucha mi oración.
4:3 Y vosotros, ¿hasta cuándo ultrajaréis mi honor, * amaréis la falsedad y buscaréis el engaño?
4:4 Sabedlo: el Señor hizo milagros en mi favor, * y el Señor me escuchará cuando lo invoque.
4:5 Temblad y no pequéis, * … reflexionad en el silencio de vuestro lecho;
4:6 Ofreced sacrificios legítimos y confiad en el Señor. * Hay muchos que dicen: «¿Quién nos hará ver la dicha,
4:7 Si la luz de tu rostro ha huido de nosotros?» * Pero Tú, Señor, has puesto en mi corazón más alegría.
4:8 Que si abundara * en trigo y en vino.
4:9 En paz me acuesto * y en seguida me duermo,
4:10 Porque Tú sólo, Señor, * me haces vivir tranquilo.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Sin embargo, no comprendiendo esta primera lección y juzgándolo todo de tal manera, demoró recibirla hasta estar más ejercitado en la palabra del Señor.
Antiphona 5. Inde ubi tempus advenit, quo nomen cum dare oporteret, liceto rure, Mediolanum remeans, baptizatus est a beato Ambrosio, fugitque ab eo sollicitudo vitæ præteritæ.

Psalmus 5 [5]
5:2 Verba mea áuribus pércipe, Dómine, * intéllege clamórem meum.
5:3 Inténde voci oratiónis meæ, * Rex meus et Deus meus.
5:4 Quóniam ad te orábo: * Dómine, mane exáudies vocem meam.
5:5 Mane astábo tibi et vidébo: * quóniam non Deus volens iniquitátem tu es.
5:6 Neque habitábit juxta te malígnus: * neque permanébunt injústi ante óculos tuos.
5:7 Odísti omnes, qui operántur iniquitátem: * perdes omnes, qui loquúntur mendácium.
5:7 Virum sánguinum et dolósum abominábitur Dóminus: * ego autem in multitúdine misericórdiæ tuæ.
5:8 Introíbo in domum tuam: * adorábo ad templum sanctum tuum in timóre tuo.
5:9 Dómine, deduc me in justítia tua: * propter inimícos meos dírige in conspéctu tuo viam meam.
5:10 Quóniam non est in ore eórum véritas: * cor eórum vanum est.
5:11 Sepúlcrum patens est guttur eórum, linguis suis dolóse agébant, * júdica illos, Deus.
5:11 Décidant a cogitatiónibus suis, secúndum multitúdinem impietátum eórum expélle eos, * quóniam irritavérunt te, Dómine.
5:12 Et læténtur omnes, qui sperant in te, * in ætérnum exsultábunt: et habitábis in eis.
5:12 Et gloriabúntur in te omnes, qui díligunt nomen tuum, * quóniam tu benedíces justo.
5:13 Dómine, ut scuto bonæ voluntátis tuæ * coronásti nos.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Inde ubi tempus advenit, quo nomen cum dare oporteret, liceto rure, Mediolanum remeans, baptizatus est a beato Ambrosio, fugitque ab eo sollicitudo vitæ præteritæ.
Antífona 5. Después, cuando llegó el tiempo en que debía dar su nombre, aunque fuese en el campo, regresando a Milán, fue bautizado por el bienaventurado Ambrosio, y huyó de él la preocupación por su vida pasada.

Salmo 5 [5]
5:2 Señor, escucha mis palabras, * atiende a mis gemidos,
5:3 Haz caso de mis gritos de auxilio, * Rey mío y Dios mío.
5:4 A ti te suplico, * Señor; por la mañana escucharás mi voz,
5:5 Por la mañana te expongo mi causa, y me quedo aguardando. * Tú no eres un Dios que ame la maldad,
5:6 Ni el malvado es tu huésped, * ni el arrogante se mantiene en tu presencia.
5:7 Detestas a los malhechores, * destruyes a los mentirosos;
5:7 Al hombre sanguinario y traicionero lo aborrece el Señor. * Pero yo, por tu gran bondad,
5:8 Entraré en tu casa, * me postraré ante tu templo santo con toda reverencia.
5:9 Señor, guíame con tu justicia, * porque tengo enemigos; alláname tu camino.
5:10 En su boca no hay sinceridad, * su corazón es perverso;
5:11 Su garganta es un sepulcro abierto, mientras halagan con la lengua. * Castígalos, ¡oh Dios!:
5:11 Que fracasen sus planes; expúlsalos por sus muchos crímenes, * porque se rebelan contra ti.
5:12 Que se alegren los que se acogen a ti, * con júbilo eterno; protégelos,
5:12 Para que se llenen de gozo los que aman tu nombre, * porque Tú, Señor, bendices al justo,
5:13 Y como un escudo * lo rodea tu favor.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Después, cuando llegó el tiempo en que debía dar su nombre, aunque fuese en el campo, regresando a Milán, fue bautizado por el bienaventurado Ambrosio, y huyó de él la preocupación por su vida pasada.

Antiphona 6. Nec satiabatur illis diebus dulcedine mirabili, considerare altitudinem consilii divini, super salutem generis humani.

Psalmus 8 [6]
8:2 Dómine, Dóminus noster, * quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra!
8:2 Quóniam eleváta est magnificéntia tua, * super cælos.
8:3 Ex ore infántium et lacténtium perfecísti laudem propter inimícos tuos, * ut déstruas inimícum et ultórem.
8:4 Quóniam vidébo cælos tuos, ópera digitórum tuórum: * lunam et stellas, quæ tu fundásti.
8:5 Quid est homo quod memor es ejus? * aut fílius hóminis, quóniam vísitas eum?
8:6 Minuísti eum paulo minus ab Ángelis, glória et honóre coronásti eum: * et constituísti eum super ópera mánuum tuárum.
8:8 Ómnia subjecísti sub pédibus ejus, * oves et boves univérsas: ínsuper et pécora campi.
8:9 Vólucres cæli, et pisces maris, * qui perámbulant sémitas maris.
8:10 Dómine, Dóminus noster, * quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra!
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Nec satiabatur illis diebus dulcedine mirabili, considerare altitudinem consilii divini, super salutem generis humani.
Antífona 6. Y no se saciaba en aquellos días de la admirable dulzura de contemplar la profundidad del designio divino sobre la salvación del género humano.

Salmo 8 [6]
8:2 ¡Oh Señor, soberano dueño nuestro, * cuán admirable es tu santo Nombre en toda la tierra!
8:2 Porque tu majestad se ve ensalzada * sobre los cielos.
8:3 De la boca de los niños y de los que están aún pendientes del pecho de sus madres, hiciste Tú salir perfecta alabanza, por razón de tus enemigos, * para destruir al enemigo y al vengativo.
8:4 Yo contemplo tus cielos, obra de tus dedos, * la luna y las estrellas que Tú creaste,
8:5 Y exclamo: ¿Qué es el hombre, para que Tú te acuerdes de él? * ¿O qué es el hijo del hombre, para que vengas a visitarlo?
8:6 Lo hiciste un poco inferior a los ángeles, lo coronaste de gloria y de honor, * y le has dado el mando sobre las obras de tus manos.
8:8 Todas ellas las pusiste a sus pies; * todas las ovejas y bueyes, y aun las bestias del campo;
8:9 Las aves del cielo, y los peces del mar * que hienden sus olas.
8:10 ¡Oh Señor, soberano dueño nuestro, * cuán admirable es tu Nombre en toda la redondez de la tierra!
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Y no se saciaba en aquellos días de la admirable dulzura de contemplar la profundidad del designio divino sobre la salvación del género humano.
℣. Elegit eum Dominus sacerdotem sibi.
℟. Ad sacrificandum ei hostiam laudis.

Pater Noster dicitur secreto usque ad Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
Absolutio. Ipsíus píetas et misericórdia nos ádjuvet, qui cum Patre et Spíritu Sancto vivit et regnat in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Deus Pater omnípotens sit nobis propítius et clemens.
℟. Amen.
℣. El Señor lo eligió para sí como sacerdote.
℟. Para ofrecerle la hostia de alabanza.

El Padre Nuestro en silencio hasta Y no nos dejes caer en la tentación.
Padre nuestro, que estás en los cielos, santificado sea tu nombre, venga a nosotros tu reino, hágase tu voluntad así en la tierra como en el cielo. El pan nuestro de cada día dánosle hoy; perdónanos nuestras deudas, así como nosotros perdonamos a nuestros deudores:
℣. No nos dejes caer en tentación:
℟. Mas líbranos del mal.
Absolución. Que nos auxilie la clemencia y misericordia de aquel que vive y reina con el Padre y el Espíritu Santo por los siglos de los siglos.
℟. Amén.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. Dios Padre todopoderoso tenga piedad y misericordia de nosotros.
℟. Amén.

Lectio IV.

Sanctus Pater Augustinus, maximum Ecclesiæ lumen, Tagaste in Africa honestis parentibus natus, ac puer docilitate ingenii æquales longe superans, brevi omnibus doctrina antecelluit. Adolescens alienus a Christianæ religione, Romam deinde Mediolanum se contulit: ubi cum frequens Ambrosii Mediolanensis Episcopi esset auditor, ejus opera incensus studio catholicæ Fidei, annos natus triginta tres ab ipso baptizatur. Reversus in Africam, cum religione vitæ sanctimoniam conjungens, a Valerio notæ sanctitatis Episcopo Hipponensi, presbyter factus est. Quo tempore familiam instituit religiosorum, quibuscum victu communi, eodemque cultu utens, eos ad Apostolicæ vitæ doctrinæque disciplinam diligentissime erudiebat. Sed cum vigēret Manichæorum hæresis, vehementius in illam invehi cœpit, Fortunatumque hæresiarcham confutavit.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Lección IV.

El santo Padre Agustín, máxima luz de la Iglesia, nacido en Tagaste, en África, de padres honrados, y aventajando desde niño a sus iguales por la docilidad de su ingenio, en breve sobresalió sobre todos por su doctrina. Siendo adolescente y alejado de la religión cristiana, se trasladó después a Roma y de allí a Milán; donde, asistiendo con frecuencia como oyente a Ambrosio, Obispo de Milán, inflamado por su obra en el amor de la fe católica, fue bautizado por él a la edad de treinta y tres años. Regresado a África, uniendo la santidad de vida con la religión, fue hecho sacerdote por Valerio, Obispo de Hipona, de reconocida santidad. En aquel tiempo instituyó una comunidad de religiosos, con quienes compartía la comida y el mismo género de vida, instruyéndolos diligentemente en la doctrina y disciplina de la vida apostólica. Mas, como cobrara vigor la herejía de los maniqueos, comenzó a atacarla con mayor vehemencia y refutó a Fortunato, jefe de los herejes.
℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.


℟. Itaque avidissime legere coepit præ ceteris Apostolum Paulum: * Et perierunt illæ quæstiones, in quibus aliquando visus est ei adversari testimoniis legis & Prophetarum textus sermonum ejus.
℣. Et apparuit una facies eloquiorum castorum, & exsultare cum tremore didicit.
℟. Et perierunt illæ quæstiones, in quibus aliquando visus est ei adversari testimoniis legis & Prophetarum textus sermonum ejus.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Christus perpétuæ det nobis gáudia vitæ.
℟. Amen.

Lectio V.

Hac Augustini pietate commotus Valerius, cum Adjutorem adhibuit Episcopalis Officii. Nihil illo fuit humilius, nihil continentius. Lectus ac vestitus moderatus, vulgaris mensa, quam semper sacra vel lectione vel disputatione condiebat. Tanta benignitate fuit in pauperes, ut, cum non esset alia facultas, sacra vasa frangeret, ad eorum inopiam sustentandam. Feminarum, & in eis sororis, & fratris filiæ, contubernium familiaritatemque vitavit: quippe qui diceret, etsi propinquæ mulieres suspectæ non essent, tamen quæ ad eas ventitarent, posse suspicionem efficere. Nullum finem fecit prædicandi Dei verbum, nisi gravi morbo oppressus. Hæreticos perpetuo insectatus & coram, & scriptis, ac nullo loco passus consistere: Africam à Manichæorum, Donatistarum, Pelagianorum, aliorumque præterea hæreticorum errore liberavit.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.
℟. Por ello comenzó a leer con grandísimo afán, más que los demás libros, al Apóstol San Pablo: * Y desaparecieron aquellas cuestiones en las que alguna vez le pareció que el texto de sus palabras se oponía a los testimonios de la Ley y de los Profetas.
℣. Y apareció ante él un aspecto de los castos discursos, y aprendió a alegrarse con temor.
℟. Y desaparecieron aquellas cuestiones en las que alguna vez le pareció que el texto de sus palabras se oponía a los testimonios de la Ley y de los Profetas.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. Que Cristo nos conceda el gozo de la vida eterna.
℟. Amén.

Lección V.

Movido por esta piedad de Agustín, Valerio lo tomó como ayudante en el oficio episcopal. Nada hubo más humilde que él, nada más continente. Su lecho y su vestido eran modestos; su mesa, sencilla, que siempre sazonaba con alguna lectura sagrada o con una conversación doctrinal. Fue tan benigno con los pobres que, cuando no había otro recurso, llegaba a romper los vasos sagrados para socorrer su indigencia. Evitó la convivencia y familiaridad con mujeres, incluso con su hermana y con la hija de su hermano; pues decía que, aunque las mujeres parientes no fueran sospechosas, sin embargo, las que acudieran a ellas podían dar ocasión de sospecha. No cesó de predicar la palabra de Dios sino cuando fue oprimido por una grave enfermedad. Persiguió continuamente a los herejes, tanto de palabra como por escrito, y no les permitió establecerse en lugar alguno; y liberó al África del error de los maniqueos, donatistas, pelagianos y de otros herejes.
℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.

℟. Immisit ergo Dominus in mentem ejus, visumque est ei bonum in conspectu ejus pergere ad Simplicianum: * Qui ei bonus apparebat servus Dei: & lucebat in eo gratia divina.℟. Infundió, pues, el Señor en su mente este pensamiento, y le pareció bien, delante de Él, acudir a Simpliciano, * que le parecía un buen siervo de Dios y en quien resplandecía la gracia divina.
℣.. Audierat enim quod à juventute sua devotissimè Deo viveret, & verè sic erat.
℟. Qui ei bonus apparebat servus Dei: & lucebat in eo gratia divina.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Ignem sui amóris accéndat Deus in córdibus nostris.
℟. Amen.

℣. Pues había oído que desde su juventud vivía muy devotamente para Dios, y verdaderamente así era.
℟. Que le parecía un buen siervo de Dios y en quien resplandecía la gracia divina.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. Que Dios encienda en nuestros corazones el fuego de su amor.
℟. Amén.

Lectio VI.Lección VI.
Tam multa piè, subtiliter & copiosè scripsit, ut Christianam doctrinam maximè illustraret, Quem in primis secuti sunt, qui postea Theologicam disciplinam viâ & ratione tradidérunt. Vvandalis Africam bello vastantibus, & Hipponem tertium jam mensem obsidentibus, in febrim incidit. Itaque cum discessum è vitâ sibi instare intelligeret, Psalmos David, qui ad pœnitentiam pertinere, in conspectu positos profundis lacrymis legebat. Solebat autem dicere, neminem, etsi nullius sceleris sibi conscius esset, committere debere: ut sine pœnitentia migraret è vitâ. Ergo sensibus integris in oratione defixus, astantibus Fratribus, quos ad charitatem, pietatem, virtutesque omnes erat adhortatus, migravit in cælum. Vixit annos septuaginta sex, in Episcopatu ad triginta sex. Cujus corpus primum in Sardiniam delatum, deinde à Liuthprando Longobardorum Rege, magno pretio redemptum, Ticinum translatum est, ibique honorificè conditum.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Escribió tantas cosas con piedad, profundidad y abundancia, que ilustró sobremanera la doctrina cristiana. A él siguieron principalmente quienes después transmitieron la disciplina teológica por medio de doctrina y método. Mientras los vándalos devastaban el África con la guerra y llevaban ya tres meses sitiando Hipona, cayó enfermo de fiebre. Y así, comprendiendo que se acercaba para él la partida de esta vida, leía con profundas lágrimas los Salmos de David, que pertenecen a la penitencia, puestos ante sus ojos. Solía decir, además, que nadie, aunque no tuviese conciencia de crimen alguno, debía atreverse a partir de esta vida sin penitencia. Así pues, con los sentidos íntegros, absorto en la oración, y estando presentes los hermanos, a quienes había exhortado a la caridad, a la piedad y a todas las virtudes, emigró al cielo. Vivió setenta y seis años, de los cuales treinta y seis en el episcopado. Su cuerpo fue llevado primero a Cerdeña; después, rescatado por un gran precio por Liutprando, rey de los lombardos, fue trasladado a Pavía, y allí fue sepultado honorablemente.
℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.


℟. Volébat enim conferenti æstus suos, ut proferret, quis aptus esset modus vivendi sic affecto, ut ipse erat, ad ambulandum in viâ Dei: * In qua alius sic, alius sic ibat.
℣. Displicébat enim ei, quidquid agebat in sæculo prædulcedine Dei, & decore domus ejus, quam dilexit.
℟. In qua alius sic, alius sic ibat.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. In qua alius sic, alius sic ibat.
℟. Pues deseaba, al comunicar sus inquietudes, que se le manifestase qué modo de vida era conveniente para quien se hallaba afectado como él, a fin de caminar por el camino de Dios: * por el cual uno caminaba de esta manera y otro de aquella.
℣. Pues le desagradaba cuanto hacía en el mundo ante la dulzura incomparable de Dios y la hermosura de su casa, que amó.
℟. Por el cual uno caminaba de esta manera y otro de aquella.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Por el cual uno caminaba de esta manera y otro de aquella.




IN III. NOCTURNO.III NOCTURNO.
Antiphona 7. Flebát autem uberrimè in hymnis & canticis, suâ resonantis Ecclesiæ vocibus vehementer affectus.

Psalmus 14 [7]
14:1 Dómine, quis habitábit in tabernáculo tuo? * aut quis requiéscet in monte sancto tuo?
14:2 Qui ingréditur sine mácula, * et operátur justítiam:
14:3 Qui lóquitur veritátem in corde suo, * qui non egit dolum in lingua sua:
14:3 Nec fecit próximo suo malum, * et oppróbrium non accépit advérsus próximos suos.
14:4 Ad níhilum dedúctus est in conspéctu ejus malígnus: * timéntes autem Dóminum gloríficat:
14:4 Qui jurat próximo suo, et non décipit, * qui pecúniam suam non dedit ad usúram, et múnera super innocéntem non accépit.
14:5 Qui facit hæc: * non movébitur in ætérnum.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Flebát autem uberrimè in hymnis & canticis, suâ resonantis Ecclesiæ vocibus vehementer affectus.

Antífona 7. Lloraba, además, abundantísimamente con los himnos y cánticos, profundamente conmovido por las voces de la Iglesia que resonaban.

Salmo 14 [7]
14:1 ¡Ah, Señor!, ¿quién morará en tu celestial tabernáculo? * ¿o quién descansará en tu santo monte?
14:2 Aquel que vive sin mancilla * y obra rectamente.
14:3 Aquel que habla la verdad que tiene en su corazón * y no ha forjado ningún dolo con su lengua;
14:3 Ni ha hecho mal a sus prójimos * ni ha consentido que fuesen infamados.
14:4 El que en su estimación tiene al malvado por nada, * mas honra a aquellos que temen al Señor;
14:4 Que si hace juramento a su prójimo, no le engaña. * Que no da su dinero a usura, ni se deja cohechar contra el inocente.
14:5 Quien así se porta, * no será conmovido por toda la eternidad.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Lloraba, además, abundantísimamente con los himnos y cánticos, profundamente conmovido por las voces de la Iglesia que resonaban.
Antiphona 8. Voces igitur illæ infundebant auribus ejus, & eliquabatur véritas in cor ejus, & fluebant lacrymæ, & benè illi erat cum illis.

Psalmus 20 [8]
20:2 Dómine, in virtúte tua lætábitur rex: * et super salutáre tuum exsultábit veheménter.
20:3 Desidérium cordis ejus tribuísti ei: * et voluntáte labiórum ejus non fraudásti eum.
20:4 Quóniam prævenísti eum in benedictiónibus dulcédinis: * posuísti in cápite ejus corónam de lápide pretióso.
20:5 Vitam pétiit a te: * et tribuísti ei longitúdinem diérum in sǽculum, et in sǽculum sǽculi.
20:6 Magna est glória ejus in salutári tuo: * glóriam et magnum decórem impónes super eum.
20:7 Quóniam dabis eum in benedictiónem in sǽculum sǽculi: * lætificábis eum in gáudio cum vultu tuo.
20:8 Quóniam rex sperat in Dómino: * et in misericórdia Altíssimi non commovébitur.
20:9 Inveniátur manus tua ómnibus inimícis tuis: * déxtera tua invéniat omnes, qui te odérunt.
20:10 Pones eos ut clíbanum ignis in témpore vultus tui: * Dóminus in ira sua conturbábit eos, et devorábit eos ignis.
20:11 Fructum eórum de terra perdes: * et semen eórum a fíliis hóminum.
20:12 Quóniam declinavérunt in te mala: * cogitavérunt consília, quæ non potuérunt stabilíre.
20:13 Quóniam pones eos dorsum: * in relíquiis tuis præparábis vultum eórum.
20:14 Exaltáre, Dómine, in virtúte tua: * cantábimus et psallémus virtútes tuas.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant.
Voces igitur illæ infundebant auribus ejus, & eliquabatur véritas in cor ejus, & fluebant lacrymæ, & benè illi erat cum illis.
Antífona 8. Aquellas voces, pues, penetraban en sus oídos, y la verdad se derramaba en su corazón; corrían las lágrimas, y se hallaba bien en compañía de aquellas voces.

Salmo 20 [8]
20:2 Oh, Señor, en tu gran poder hallará el rey su alegría, * y saltará de extremado gozo por la salvación que le has enviado.
20:3 Tú le has cumplido el deseo de su corazón, * y no has frustrado los ruegos que formaron sus labios.
20:4 Antes, te has anticipado a él con bendiciones amorosas; * le pusiste sobre la cabeza una corona de piedras preciosas.
20:5 Te pidió vida, * y Tú le has concedido alargar sus días por los siglos de los siglos.
20:6 Grande es su gloria por la salvación que le has dado. * Aún le revistarás de una gloria y esplendor mucho más grande.
20:7 Porque Tú harás que él sea bendición eterna; * lo colmarás de gozo con sólo mostrarle tu rostro.
20:8 Por cuanto el rey tiene puesta su confianza en el Señor; * por lo mismo descansará inmóvil en la misericordia del Altísimo.
20:9 Alcance tu poderosa mano a todos tus enemigos; * descargue tu diestra sobre todos los que te aborrecen.
20:10 Mostrándoles tu rostro, harás de ellos como un horno encendido. * Airado el Señor los pondrá en consternación, y el fuego los devorará.
20:11 Extirparás su descendencia de la faz de la tierra, * y quitarás su raza de entre los hijos de los hombres.
20:12 Porque urdieron contra ti maldades; * forjaron designios que no pudieron ejecutar.
20:13 Tú los pondrás en fuga, * y tendrás aparejadas contra ellos, las flechas de tu arco.
20:14 Ensálzate, Señor, con tu poder infinito; * que nosotros celebraremos con cánticos e himnos tus maravillas.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Aquellas voces, pues, penetraban en sus oídos, y la verdad se derramaba en su corazón; corrían las lágrimas, y se hallaba bien en compañía de aquellas voces.
Antiphona 9. Adjunctus inde Alipio & Evódio, remeabat ad Africam, quærens quis eos ad benè vivendum locus haberet utilius: sed cum esset apud Ostia Tiberina, pia mater ejus defuncta est.

Psalmus 23 [9]
23:1 Dómini est terra, et plenitúdo ejus: * orbis terrárum, et univérsi qui hábitant in eo.
23:2 Quia ipse super mária fundávit eum: * et super flúmina præparávit eum.
23:3 Quis ascéndet in montem Dómini? * aut quis stabit in loco sancto ejus?
23:4 Ínnocens mánibus et mundo corde, * qui non accépit in vano ánimam suam, nec jurávit in dolo próximo suo.
23:5 Hic accípiet benedictiónem a Dómino: * et misericórdiam a Deo, salutári suo.
23:6 Hæc est generátio quæréntium eum, * quæréntium fáciem Dei Jacob.
23:7 Attóllite portas, príncipes, vestras, et elevámini, portæ æternáles: * et introíbit Rex glóriæ.
23:8 Quis est iste Rex glóriæ? * Dóminus fortis et potens: Dóminus potens in prǽlio.
23:9 Attóllite portas, príncipes, vestras, et elevámini, portæ æternáles: * et introíbit Rex glóriæ.
23:10 Quis est iste Rex glóriæ? * Dóminus virtútum ipse est Rex glóriæ.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Adjunctus inde Alipio & Evódio, remeabat ad Africam, quærens quis eos ad benè vivendum locus haberet utilius: sed cum esset apud Ostia Tiberina, pia mater ejus defuncta est.
Antífona 9. Unido desde entonces a Alipio y Evodio, regresaba al África, buscando qué lugar les fuese más conveniente para vivir bien; pero, estando en Ostia Tiberina, murió su piadosa madre.

Salmo 23 [9]
23:1 Del Señor es la tierra y cuanto la llena, * el orbe y todos sus habitantes:
23:2 Él la fundó sobre los mares, * Él la afianzó sobre los ríos.
23:3 ¿Quién puede subir al monte del Señor? * ¿Quién puede estar en el recinto sacro?
23:4 El hombre de manos inocentes y puro corazón, * que no confía en los ídolos ni jura contra el prójimo en falso.
23:5 Ése recibirá la bendición del Señor, * le hará justicia el Dios de salvación.
23:6 Éste es el grupo que busca al Señor, * que viene a tu presencia, Dios de Jacob.
23:7 ¡Portones!, alzad los dinteles, que se alcen las antiguas compuertas: * va a entrar el Rey de la gloria.
23:8 ¿Quién es ese Rey de la gloria? * El Señor, héroe valeroso; el Señor, héroe de la guerra.
23:9 ¡Portones!, alzad los dinteles, que se alcen las antiguas compuertas: * va a entrar el Rey de la gloria.
23:10 ¿Quién es ese Rey de la gloria? * El Señor, Dios de los ejércitos. Él es el Rey de la gloria.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Unido desde entonces a Alipio y Evodio, regresaba al África, buscando qué lugar les fuese más conveniente para vivir bien; pero, estando en Ostia Tiberina, murió su piadosa madre.

℣. Tu es sacerdos in æternum.
℟. Secundum ordinem Melchisedech.

Pater Noster dicitur secreto usque ad Et ne nos indúcas in tentatiónem:
Pater noster, qui es in cælis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
Absolutio. A vínculis peccatórum nostrórum absólvat nos omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Evangélica léctio sit nobis salus et protéctio.
℟. Amen.

Lectio VII
Léctio sancti Evangélii secúndum Matthǽum
Matt 5:13-19
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Vos estis sal terræ. Quod si sal evanúerit, in quo saliétur? Ad níhilum valet ultra, nisi ut mittátur foras, et conculcétur ab homínibus. Vos estis lux mundi. Non potest cívitas abscóndi supra montem pósita. Neque accéndunt lucérnam, et ponunt eam sub módio, sed super candelábrum, ut lúceat ómnibus, qui in domo sunt. Sic luceat lux vestra coram homínibus, ut vídeant ópera vestra bona, et gloríficent Patrem vestrum, qui in cœlis est. Nolíte putáre, quóniam veni sólvere legem aut prophétas: non veni sólvere, sed adimplére. Amen, quippe dico vobis, donec tránseat cœlum et terra, iota unum aut unus apex non præteríbit a lege, donec ómnia fiant. Qui ergo sólverit unum de mandátis istis mínimis, et docúerit sic hómines, mínimus vocábitur in regno cœlórum: qui autem fécerit et docúerit, hic magnus vocábitur in regno cœlórum.

Homilía sancti Augustíni Epíscopi.
Lib. 1. de Serm. Dominio en monte. Tapa. 6. Tom. 4.
Osténdit Dóminus, fátuos esse judicándos, qui temporálium bonórum vel cópiam sectántes, vel inópiam metuéntes, amíttunt ætérna, quæ nec dari possunt ab homínibus, nec auférri. Itaque si sal infatuátum fúerit, in quo saliétur? Id est, si vos, per quos condiéndi sunt quodámmodo pópuli, metu persecutiónum temporálium amiséritis regna cœlórum; qui erunt hómines, per quos a vobis error auferátur, cum vos elégerit Deus, per quos errórem aúferat ceterórum?
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.

℟. Vulneraverat charitas Christi cor ejus, & gestabat verba ejus in visceribus, quasi sagittas acutas: * Et exempla servorum Dei, quos de mortuis vivos fecerat, tanquam carbones vestatores.
℣. Ascendénti à conválle plorationis, & cantanti canticum graduum, dederat sagittas acutas.
℟. Et exempla servorum Dei, quos de mortuis vivos fecerat, tanquam carbones vestatores.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Divínum auxílium máneat semper nobíscum.
℟. Amen.

Lectio VIII
Ergo ad níhilum valet sal infatuátum, nisi ut mittátur foras et calcétur ab homínibus. Non ítaque calcátur ab homínibus qui pátitur persecutiónem; sed qui, persecutiónem timéndo, infatuátur. Calcári enim non potest nisi inférior; sed inférior non est, qui, quamvis córpore multa in terra sustíneat, corde tamen fixus in cælo est.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.

℟. Accepta baptismi gratia, positus apud Ostia Tiberina cum Matre sua, colloquebantur soli valdè dulciter: & inhíbant ore cordis pariter in superna fluenta fontis vitæ. * Vilescebatque mundus iste inter verba, cum delectationibus suis.
℣. Tunc ait illa filio: Nullâ re jam delecto in hac vita, cum te contemplâ felicitate terrena videam, servum Dei. 
℟. Vilescebatque mundus iste inter verba, cum delectationibus suis.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Vilescebatque mundus iste inter verba, cum delectationibus suis.

℣. Jube, Domine, benedícere.
Benedictio. Ad societátem cívium supernórum perdúcat nos Rex Angelórum.
℟. Amen.


Lectio IX
Vos estis lumen mundi. Quómodo dixit supérius sal terræ, sic nunc dicit lumen mundi. Nam, neque supérius ista terra accipiénda est, quam pédibus corpóreis calcámus; sed hómines, qui in terra hábitant, vel étiam peccatóres, quorum condiéndis et exstinguéndis putóribus apostólicum salem Dóminus misit. Et hic mundum non cælum et terram, sed hómines qui sunt in mundo vel díligunt mundum, opórtet intélligi; quibus illuminándis Apóstoli missi sunt. Non potest cívitas abscóndi super montem pósita; id est, fundáta super insígnem magnámque justítiam, quam signíficat étiam ipse mons, in quo dísputat Dóminus.
℣. Tu autem, Dómine, miserére nobis.
℟. Deo grátias.

Te Deum
Te Deum laudámus: * te Dóminum confitémur.
Te ætérnum Patrem * omnis terra venerátur.
Tibi omnes Ángeli, * tibi Cæli, et univérsæ Potestátes:
Tibi Chérubim et Séraphim * incessábili voce proclámant:
(Fit reverentia) Sanctus, Sanctus, Sanctus * Dóminus Deus Sábaoth.
Pleni sunt cæli et terra * majestátis glóriæ tuæ.
Te gloriósus * Apostolórum chorus,
Te Prophetárum * laudábilis númerus,
Te Mártyrum candidátus * laudat exércitus.
Te per orbem terrárum * sancta confitétur Ecclésia,
Patrem * imménsæ majestátis;
Venerándum tuum verum * et únicum Fílium;
Sanctum quoque * Paráclitum Spíritum.
Tu Rex glóriæ, * Christe.
Tu Patris * sempitérnus es Fílius.
(Fit reverentia) Tu, ad liberándum susceptúrus hóminem: * non horruísti Vírginis úterum.
Tu, devícto mortis acúleo, * aperuísti credéntibus regna cælórum.
Tu ad déxteram Dei sedes, * in glória Patris.
Judex créderis * esse ventúrus.
(Sequens versus dicitur flexis genibus) Te ergo quǽsumus, tuis fámulis súbveni, * quos pretióso sánguine redemísti.
Ætérna fac cum Sanctis tuis * in glória numerári.
Salvum fac pópulum tuum, Dómine, * et bénedic hereditáti tuæ.
Et rege eos, * et extólle illos usque in ætérnum.
Per síngulos dies * benedícimus te.
(Fit reverentia, secundum consuetudinem) Et laudámus nomen tuum in sǽculum, * et in sǽculum sǽculi.
Dignáre, Dómine, die isto * sine peccáto nos custodíre.
Miserére nostri, Dómine, * miserére nostri.
Fiat misericórdia tua, Dómine, super nos, * quemádmodum sperávimus in te.
In te, Dómine, sperávi: * non confúndar in ætérnum.

Reliqua omittuntur, nisi Laudes separandæ sint.

Oratio.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Orémus.

Deus, qui abditiora sapientiæ tuæ arcana beato Patri Augustino revelando, et divinæ charitatis flammas in ejus corde excitando, miraculum columnæ nubis et ignis in Ecclesiæ tua renovasti: concede, ut ejus ductu mundi vortices feliciter transeamus, et ad æternam promissionis patriam pervenire mereamur. Per Dominum nostrum.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Benedicámus Dómino.
℟. Deo grátias.
℣. Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.


℣. Tú eres sacerdote para siempre.
℟. Según el orden de Melquisedec.



El Padre Nuestro en silencio hasta Y no nos dejes caer en la tentación.
Padre nuestro, que estás en los cielos, santificado sea tu nombre, venga a nosotros tu reino, hágase tu voluntad así en la tierra como en el cielo. El pan nuestro de cada día dánosle hoy; perdónanos nuestras deudas, así como nosotros perdonamos a nuestros deudores:
℣. No nos dejes caer en tentación:
℟. Mas líbranos del mal.
Absolución. El Señor omnipotente y misericordioso desate las cadenas de nuestros pecados.
℟. Amén.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. Que la lectura del Evangelio nos salve y nos proteja.
℟. Amén.

Lectura VII
Lectura del Santo Evangelio según San Mateo
Mt 5:13-19
En aquel tiempo dijo Jesús a sus discípulos:
«Vosotros sois la sal de la tierra. Mas si la sal se desvirtúa, ¿con qué se la salará? Ya no sirve para nada más que para ser tirada afuera y pisoteada por los hombres. «Vosotros sois la luz del mundo. No puede ocultarse una ciudad situada en la cima de un monte. Ni tampoco se enciende una lámpara y la ponen debajo del celemín, sino sobre el candelero, para que alumbre a todos los que están en la casa. Brille así vuestra luz delante de los hombres, para que vean vuestras buenas obras y glorifiquen a vuestro Padre que está en los cielos. No piensen que vine para abolir la Ley o los Profetas: yo no he venido a abolir, sino a dar cumplimiento. Les aseguro que no desaparecerá ni una i ni una coma de la Ley, antes que desaparezcan el cielo y la tierra, hasta que todo se realice. El que no cumpla el más pequeño de estos mandamientos, y enseñe a los otros a hacer lo mismo, será considerado el menor en el Reino de los Cielos. En cambio, el que los cumpla y enseñe, será considerado grande en el Reino de los Cielos.

Homilía de San Agustín, obispo.

Libro 1 del Sermón del Señor en el monte, cap. 6

Muestra el Señor que han de ser tenidos por gentes que carecen de sabor espiritual aquellos que, buscando la abundancia de bienes temporales, o movidos por el temor de verse privados de ellos, pierden los eternos, que no nos pueden proporcionar ni quitar los hombres. De consiguiente, si la sal se hace insípida, ¿con qué se le volverá el sabor? Esto es, si vosotros, por quienes en cierto modo han de ser condimentados los dos pueblos, por el miedo de las persecuciones temporales perdiéreis el reino de los cielos, ¿qué será de los hombres a quienes habríais de librar del error, vosotros a quienes Dios ha elegido para salvar del error a los demás?

℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.

℟. La caridad de Cristo había herido su corazón, y llevaba sus palabras en sus entrañas, como agudas saetas: * y los ejemplos de los siervos de Dios, a quienes había hecho pasar de muertos a vivos, como carbones ardientes.

℣. Al que ascendía desde el valle del llanto y cantaba el cántico de los grados, le había dado saetas agudas. ℟.Y los ejemplos de los siervos de Dios, a quienes había hecho pasar de muertos a vivos, como carbones ardientes.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. Que la ayuda de Dios nos acompañe siempre.
℟. Amén.

Leccción VIII

De consiguiente para nada sirve la sal insípida, sino para ser echada fuera y pisada por los hombres. A la verdad no es pisado por los hombres aquel que sufre la persecución, sino aquel que por temor a la persecución pierde el sabor espiritual. Pues no puede ser pisado sino aquel que es inferior, y no lo es aquel que, si bien corporalmente sufre mucho en la tierra, con todo tiene su corazón fijo en el cielo.

℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.

℟. Recibida la gracia del bautismo, hallándose en Ostia Tiberina con su madre, conversaban a solas con grandísima dulzura; y con la boca del corazón se inclinaban juntamente hacia las corrientes superiores de la fuente de la vida. * Y este mundo se hacía despreciable entre sus palabras, juntamente con sus deleites.

℣. Entonces ella dijo a su hijo: «Ya no me deleita cosa alguna en esta vida, pues al contemplarte siervo de Dios veo alcanzada la felicidad terrena».

℟.Y este mundo se hacía despreciable entre sus palabras, juntamente con sus deleites.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Y este mundo se hacía despreciable entre sus palabras, juntamente con sus deleites.

℣. Dígnate, Señor, dar tu bendición.
Bendición. Que el Rey de los ángeles nos agregue a los ciudadanos del cielo.
℟. Amén.

Leccción IX

Vosotros sois la luz del mundo. Así como antes dijo que eran la sal de la tierra, así ahora los llama luz del mundo. Por el nombre de tierra no debe entenderse la que pisamos con los pies, sino los hombres que moran en ella, o también los pecadores, ya que para regenerarlos con el condimento de la sabiduría espiritual y para destruir sus inclinaciones corrompidas, el Señor envió la sal apostólica. Y por el nombre de mundo, no debe entenderse el cielo y la tierra, sino los hombres que están en el mundo o aman el mundo, para cuya iluminación fueron enviados los Apóstoles. «Una ciudad puesta sobre un monte no puede ocultarse»; esto es, cuando está cimentada sobre una excelsa y grande justicia, designada, en este caso, por el mismo monte, en el cual enseña el Señor.

℣. Tú, Señor, ten piedad de nosotros.
℟. Demos gracias a Dios.

Te Deum
A ti, oh Dios, alabamos: * a ti, oh Señor, te confesamos.
A ti, Padre Eterno, * reconoce y venera toda la tierra;
A ti todos los Ángeles, * a ti los cielos y todas las Potestades;
A ti los Querubines y Serafines, * claman sin cesar:
Reverencia Santo, Santo, Santo * el Señor Dios de los ejércitos.
Llenos están los cielos y la tierra * de la Majestad de tu gloria.
A ti el glorioso coro * de los Apóstoles,
A ti la venerable muchedumbre * de los Profetas,
A ti alaba el numeroso ejército * de los Mártires.
A ti la Iglesia santa * confiesa por toda la redondez de la tierra:
Por Padre * de inmensa majestad;
Y que debe ser adorado * tu verdadero y único Hijo;
Y también el Espíritu Santo * consolador.
Tú, oh Cristo, * eres Rey de la gloria.
Tú, el Hijo sempiterno * del Padre.
Reverencia Tú, para rescatarnos * te hiciste hombre, y no tuviste a menos encerrarte en el seno de una Virgen.
Tú, destruido el imperio de la muerte, * abriste a los fieles el reino de los cielos.
Tú estás sentado a la diestra de Dios, * en la gloria del Padre.
Y de allí creemos * que vendrás a juzgarnos.
El siguiente verso se dice de rodillas.
Por esto te suplicamos socorras a tus siervos, * a quienes con tu sangre preciosa redimiste.
Haz que en la eterna gloria * seamos del número de tus santos.
Salva, Señor, a tu pueblo, * y bendice a tu herencia.
Y gobiérnalos, * y ensálzalos para siempre.
Todos los días * te bendecimos.
Reverencia, como es costumbre Y alabamos tu nombre en los siglos, * y en los siglos de los siglos.
Dígnate, Señor, conservarnos * sin pecado en este día.
Ten, Señor, piedad de nosotros; * sí, ten de nosotros piedad.
Descienda, Señor, tu misericordia sobre nosotros, * pues pusimos en ti nuestra esperanza.
En ti, Señor, esperaré: * nunca seré confundido.

El resto se omite, salvo que Laudes se haga aparte.

Oración.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.

Oremos.

Oh Dios, que, revelando al bienaventurado Padre Agustín los más recónditos secretos de tu sabiduría y encendiendo en su corazón las llamas de la divina caridad, renovaste en tu Iglesia el milagro de la columna de nube y de fuego: concédenos que, bajo su guía, atravesemos felizmente los torbellinos del mundo y merezcamos llegar a la patria eterna de la promesa. Por nuestro Señor.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.
℣. Bendigamos al Señor.
℟. Demos gracias a Dios.
℣. Las almas de los fieles, por la misericordia de Dios, descansen en paz.
℟. Amén.


AD LAUDES

℣. Deus ✠ in adjutórium meum inténde.
℟. Dómine, ad adjuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.

Antiphona 1. Post mortem matris reversus est Augustinus ad agros proprios: ubi cum amicis, jejuniis & orationibus vacans, scribebat libros, & docebat indoctos.

Psalmus 92 [1]
92:1 Dóminus regnávit, decórem indútus est: * indútus est Dóminus fortitúdinem, et præcínxit se.
92:1 Étenim firmávit orbem terræ, * qui non commovébitur.
92:2 Paráta sedes tua ex tunc: * a sǽculo tu es.
92:3 Elevavérunt flúmina, Dómine: * elevavérunt flúmina vocem suam.
92:3 Elevavérunt flúmina fluctus suos, * a vócibus aquárum multárum.
92:4 Mirábiles elatiónes maris: * mirábilis in altis Dóminus.
92:5 Testimónia tua credibília facta sunt nimis: * domum tuam decet sanctitúdo, Dómine, in longitúdinem diérum.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Post mortem matris reversus est Augustinus ad agros proprios: ubi cum amicis, jejuniis & orationibus vacans, scribebat libros, & docebat indoctos.
LAUDES

℣. Dios ✠ mío, ven en mi auxilio.
℟. Señor, date prisa en socorrerme.
Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Aleluya.

Antífona 1. Después de la muerte de su madre, Agustín regresó a sus propios campos; allí, entregado con sus amigos a los ayunos y a las oraciones, escribía libros y enseñaba a los ignorantes.

Salmo 92 [1]
92:1 El Señor reina, vestido de majestad; * el Señor, vestido y ceñido de poder:
92:1 Así está firme el orbe * y no vacila.
92:2 Tu trono está firme desde siempre, * y Tú eres eterno.
92:3 Levantan los ríos, Señor, * levantan los ríos su voz,
92:3 Levantan los ríos su fragor; pero más que la voz de aguas caudalosas,
92:4 Más potente que el oleaje del mar, más potente en el cielo es el Señor.
92:5 Tus mandatos son fieles y seguros; * la santidad es el adorno de tu casa, Señor, por días sin término.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Después de la muerte de su madre, Agustín regresó a sus propios campos; allí, entregado con sus amigos a los ayunos y a las oraciones, escribía libros y enseñaba a los ignorantes.
Antiphona 2. Comperta autem ejus fama, beatus Valerius Hipponensis Episcopus, cum a populo apprehensum ac sibi præsentatum, licet invitum, presbyterum ordinavit.

Psalmus 99 [2]
99:2 Jubiláte Deo, omnis terra: * servíte Dómino in lætítia.
99:2 Introíte in conspéctu ejus, * in exsultatióne.
99:3 Scitóte quóniam Dóminus ipse est Deus: * ipse fecit nos, et non ipsi nos.
99:3 Pópulus ejus, et oves páscuæ ejus: * introíte portas ejus in confessióne, átria ejus in hymnis: confitémini illi.
99:4 Laudáte nomen ejus: quóniam suávis est Dóminus, in ætérnum misericórdia ejus, * et usque in generatiónem et generatiónem véritas ejus.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Comperta autem ejus fama, beatus Valerius Hipponensis Episcopus, cum a populo apprehensum ac sibi præsentatum, licet invitum, presbyterum ordinavit.
Antífona 2. Habiéndose divulgado su fama, el bienaventurado Valerio, obispo de Hipona, hizo que, apresado por el pueblo y presentado ante él, aunque contra su voluntad, fuese ordenado sacerdote.

Salmo 99 [2]
99:2 Aclama al Señor, tierra entera, * servid al Señor con alegría,
99:2 Entrad en su presencia * con vítores.
99:3 Sabed que el Señor es Dios: * que Él nos hizo y somos suyos,
99:3 Su pueblo y ovejas de su rebaño. * Entrad por sus puertas con acción de gracias, por sus atrios con himnos, dándole gracias,
99:4 Y bendiciendo su nombre: «El Señor es bueno, su misericordia es eterna, * su fidelidad por todas las edades».
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Habiéndose divulgado su fama, el bienaventurado Valerio, obispo de Hipona, hizo que, apresado por el pueblo y presentado ante él, aunque contra su voluntad, fuese ordenado sacerdote.
Antiphona 3. Factus ergo Presbyter, monasterium Monachorum mox instituit, & cœpit vivere secundum regulam sub sanctis Apostolis constitutam.

Psalmus 62 [3]
62:2 Deus, Deus meus, * ad te de luce vígilo.
62:2 Sitívit in te ánima mea, * quam multiplíciter tibi caro mea.
62:3 In terra desérta, et ínvia, et inaquósa: * sic in sancto appárui tibi, ut vidérem virtútem tuam, et glóriam tuam.
62:4 Quóniam mélior est misericórdia tua super vitas: * lábia mea laudábunt te.
62:5 Sic benedícam te in vita mea: * et in nómine tuo levábo manus meas.
62:6 Sicut ádipe et pinguédine repleátur ánima mea: * et lábiis exsultatiónis laudábit os meum.
62:7 Si memor fui tui super stratum meum, in matutínis meditábor in te: * quia fuísti adiútor meus.
62:8 Et in velaménto alárum tuárum exsultábo, adhǽsit ánima mea post te: * me suscépit déxtera tua.
62:10 Ipsi vero in vanum quæsiérunt ánimam meam, introíbunt in inferióra terræ: * tradéntur in manus gládii, partes vúlpium erunt.
62:12 Rex vero lætábitur in Deo, laudabúntur omnes qui iurant in eo: * quia obstrúctum est os loquéntium iníqua.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Factus ergo Presbyter, monasterium Monachorum mox instituit, & cœpit vivere secundum regulam sub sanctis Apostolis constitutam.
Antífona 3. Hecho, pues, sacerdote, estableció luego un monasterio de monjes y comenzó a vivir según la regla establecida bajo los santos Apóstoles.

Salmo 62 [3]
62:2 Oh Dios, Tú eres mi Dios, * por ti madrugo,
62:2 Mi alma está sedienta de ti; * mi carne tiene ansia de ti,
62:3 Como tierra reseca, agostada, sin agua. * ¡Cómo te contemplaba en el santuario viendo tu fuerza y tu gloria!
62:4 Tu gracia vale más que la vida, * te alabarán mis labios.
62:5 Toda mi vida te bendeciré * y alzaré las manos invocándote.
62:6 Me saciaré como de enjundia y de manteca, * y mis labios te alabarán jubilosos.
62:7 En el lecho me acuerdo de ti y velando medito en ti, * porque fuiste mi auxilio,
62:8 Y a la sombra de tus alas canto con júbilo; mi alma está unida a ti, * y tu diestra me sostiene.
62:10 Pero los que buscan mi perdición bajarán a lo profundo de la tierra; * serán entregados a la espada, y echados como pasto a las raposas.
62:12 Y el rey se alegrará con Dios, se felicitarán los que juran por su nombre, * cuando tapen la boca a los traidores.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Hecho, pues, sacerdote, estableció luego un monasterio de monjes y comenzó a vivir según la regla establecida bajo los santos Apóstoles.
Antiphona 4. Sanctus autem Valerius ordinator ejus exsultabat uberius, hominem sibi talem datum divinitus, qui in doctrina sana ædificare Ecclesiam esset idoneus.

Canticum Trium Puerorum [4]
Dan 3:57-88,56
3:57 Benedícite, ómnia ópera Dómini, Dómino: * laudáte et superexaltáte eum in sǽcula.
3:58 Benedícite, Ángeli Dómini, Dómino: * benedícite, cæli, Dómino.
3:59 Benedícite, aquæ omnes, quæ super cælos sunt, Dómino: * benedícite, omnes virtútes Dómini, Dómino.
3:60 Benedícite, sol et luna, Dómino: * benedícite, stellæ cæli, Dómino.
3:61 Benedícite, omnis imber et ros, Dómino: * benedícite, omnes spíritus Dei, Dómino.
3:62 Benedícite, ignis et æstus, Dómino: * benedícite, frigus et æstus, Dómino.
3:63 Benedícite, rores et pruína, Dómino: * benedícite, gelu et frigus, Dómino.
3:64 Benedícite, glácies et nives, Dómino: * benedícite, noctes et dies, Dómino.
3:65 Benedícite, lux et ténebræ, Dómino: * benedícite, fúlgura et nubes, Dómino.
3:66 Benedícat terra Dóminum: * laudet et superexáltet eum in sǽcula.
3:67 Benedícite, montes et colles, Dómino: * benedícite, univérsa germinántia in terra, Dómino.
3:68 Benedícite, fontes, Dómino: * benedícite, mária et flúmina, Dómino.
3:69 Benedícite, cete, et ómnia, quæ movéntur in aquis, Dómino: * benedícite, omnes vólucres cæli, Dómino.
3:70 Benedícite, omnes béstiæ et pécora, Dómino: * benedícite, fílii hóminum, Dómino.
3:71 Benedícat Israël Dóminum: * laudet et superexáltet eum in sǽcula.
3:72 Benedícite, sacerdótes Dómini, Dómino: * benedícite, servi Dómini, Dómino.
3:73 Benedícite, spíritus, et ánimæ iustórum, Dómino: * benedícite, sancti, et húmiles corde, Dómino.
3:74 Benedícite, Ananía, Azaría, Mísaël, Dómino: * laudáte et superexaltáte eum in sǽcula.
3:75 (Fit reverentia:) Benedicámus Patrem et Fílium cum Sancto Spíritu: * laudémus et superexaltémus eum in sǽcula.
3:56 Benedíctus es, Dómine, in firmaménto cæli: * et laudábilis, et gloriósus, et superexaltátus in sǽcula.

Ant. Sanctus autem Valerius ordinator ejus exsultabat uberius, hominem sibi talem datum divinitus, qui in doctrina sana ædificare Ecclesiam esset idoneus.
Antífona 4. Mas el santo Valerio, su ordenante, se alegraba sobremanera de que le hubiese sido dado por Dios un hombre semejante, apto para edificar la Iglesia en la sana doctrina.

Cántico de los tres jóvenes [4]
Dn 3:57-88;56
3:57 Criaturas todas del Señor, bendecid al Señor, * ensalzadlo con himnos por los siglos.
3:58 Ángeles del Señor, bendecid al Señor; * cielos, bendecid al Señor.
3:59 Aguas del espacio, bendecid al Señor; * ejércitos del Señor, bendecid al Señor.
3:60 Sol y luna, bendecid al Señor; * astros del cielo, bendecid al Señor.
3:61 Lluvia y rocío, bendecid al Señor; * vientos todos, bendecid al Señor.
3:62 Fuego y calor, bendecid al Señor; * fríos y heladas, bendecid al Señor.
3:63 Rocíos y nevadas, bendecid al Señor; * témpanos y hielos, bendecid al Señor.
3:64 Escarchas y nieves, bendecid al Señor; * noche y día, bendecid al Señor.
3:65 Luz y tinieblas, bendecid al Señor; * rayos y nubes, bendecid al Señor.
3:66 Bendiga la tierra al Señor, * ensálcelo con himnos por los siglos.
3:67 Montes y cumbres, bendecid al Señor; * cuanto germina en la tierra, bendiga al Señor.
3:68 Manantiales, bendecid al Señor; * mares y ríos, bendecid al Señor.
3:69 Cetáceos y peces, bendecid al Señor; * aves del cielo, bendecid al Señor.
3:70 Fieras y ganados, bendecid al Señor; * ensalzadlo con himnos por los siglos.
3:71 Hijos de los hombres, bendecid al Señor; * bendiga Israel al Señor.
3:72 Sacerdotes del Señor, bendecid al Señor; * siervos del Señor, bendecid al Señor.
3:73 Almas y espíritus justos, bendecid al Señor; * santos y humildes de corazón, bendecid al Señor.
3:74 Ananías, Azarías y Misael, bendecid al Señor, * ensalzadlo con himnos por los siglos.
3:75 (Reverencia) Bendigamos al Padre y al Hijo con el Espíritu Santo, * ensalcémoslo con himnos por los siglos.
3:56 Bendito el Señor en la bóveda del cielo, * alabado y glorioso y ensalzado por los siglos.

Ant. Mas el santo Valerio, su ordenante, se alegraba sobremanera de que le hubiese sido dado por Dios un hombre semejante, apto para edificar la Iglesia en la sana doctrina.
Antiphona 5. Eodem tempore Fortunatus presbyter Manichæorum, versutia plurimos seducebat, quem sanctus Augustinus in conventu omnium disputans publice superavit.

Psalmus 148 [5]
148:1 Laudáte Dóminum de cælis: * laudáte eum in excélsis.
148:2 Laudáte eum, omnes Ángeli eius: * laudáte eum, omnes virtútes eius.
148:3 Laudáte eum, sol et luna: * laudáte eum, omnes stellæ et lumen.
148:4 Laudáte eum, cæli cælórum: * et aquæ omnes, quæ super cælos sunt, laudent nomen Dómini.
148:5 Quia ipse dixit, et facta sunt: * ipse mandávit, et creáta sunt.
148:6 Státuit ea in ætérnum, et in sǽculum sǽculi: * præcéptum pósuit, et non præteríbit.
148:7 Laudáte Dóminum de terra, * dracónes, et omnes abýssi.
148:8 Ignis, grando, nix, glácies, spíritus procellárum: * quæ fáciunt verbum eius:
148:9 Montes, et omnes colles: * ligna fructífera, et omnes cedri.
148:10 Béstiæ, et univérsa pécora: * serpéntes, et vólucres pennátæ:
148:11 Reges terræ, et omnes pópuli: * príncipes, et omnes iúdices terræ.
148:12 Iúvenes, et vírgines: senes cum iunióribus laudent nomen Dómini: * quia exaltátum est nomen eius solíus.
148:14 Conféssio eius super cælum et terram: * et exaltávit cornu pópuli sui.
148:14 Hymnus ómnibus sanctis eius: * fíliis Israël, pópulo appropinquánti sibi.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Eodem tempore Fortunatus presbyter Manichæorum, versutia plurimos seducebat, quem sanctus Augustinus in conventu omnium disputans publice superavit.
Antífona 5. Por aquel mismo tiempo, Fortunato, sacerdote de los maniqueos, seducía a muchos con su astucia; a éste lo venció públicamente el santo Agustín, disputando ante la reunión de todos.

Salmo 148 [5]
148:1 Alabad al Señor en el cielo, * alabad al Señor en lo alto.
148:2 Alabadlo todos sus ángeles; * alabadlo todos sus ejércitos.
148:3 Alabadlo, sol y luna; * alabadlo, estrellas lucientes.
148:4 Alabadlo, espacios celestes * y aguas que cuelgan en el cielo.
148:5 Alaben el nombre del Señor, * porque Él lo mandó, y existieron.
148:6 Les dio consistencia perpetua * y una ley que no pasará.
148:7 Alabad al Señor en la tierra, * cetáceos y abismos del mar,
148:8 Rayos, granizo, nieve y bruma, viento huracanado * que cumple sus órdenes,
148:9 Montes y todas las sierras, * árboles frutales y cedros,
148:10 Fieras y animales domésticos, * reptiles y pájaros que vuelan.
148:11 Reyes y pueblos del orbe, * príncipes y jefes del mundo,
148:12 Los jóvenes y también las doncellas, los viejos junto con los niños, alaben el nombre del Señor, * el único nombre sublime.
148:14 Su majestad sobre el cielo y la tierra; * Él acrece el vigor de su pueblo.
148:14 Alabanza de todos sus fieles, * de Israel, su pueblo escogido.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Por aquel mismo tiempo, Fortunato, sacerdote de los maniqueos, seducía a muchos con su astucia; a éste lo venció públicamente el santo Agustín, disputando ante la reunión de todos.
Capitulum. Eccli. 50.Capítulo. Eclesiástico 50.
Ecce sacerdos magnus, qui in vita sua suffulsit domum, & in diebus suis corroboravit templum. Templi etiam altitudo ab ipso fundata est: duplex ædificatio, & excelsi parietes templi.
℟. Deo gratias.
He aquí al gran sacerdote, que en su vida sostuvo la casa y en sus días fortaleció el templo. También por él fue fundada la altura del templo: doble edificación y elevados muros del templo.
℟. Demos gracias a Dios.
Hymnus.Himno.
Magister Orbis maxime,
Qui mente clarâ cælitus
Scrutaris inscrutabile
Trini Dei mysterium.

Ecclesiæ sol splendide,
Ardore cujus igneo
Solvuntur imbres criminum;
Nubes fugantur hæresum.

Scriptis refutas Arii,
Manetis orta dogmata,
Donati & atra schismata
Verbo potente dissipas.

Per te subactis hostibus
Christi triumphat Gratia,
Et veritatis fulmine
Anguem Britannum conteris.

Quæcumque monstra protulit
Orcus, quot inde profecti,
Libris reperta concedunt,
Quibus fides innititur.

Te jure solitudines
Exuberantes Monachis:
Et restituti prædicant
Normæ priori Clerici.

Fove precantes Trinitas,
Ex Patre Verbum, Charitas:
Quos Patris ardor edidit,
Amoris auge fructibus. Amen.






¡Oh supremo maestro del mundo,
Tú que, con mente esclarecida por el cielo,
escrutas el inescrutable
misterio del Dios Trino.

Espléndido sol de la Iglesia,
cuyo ardor ígneo
disuelve las lluvias de los crímenes;
se disipan las nubes de las herejías.

Con tus escritos refutas los errores de Arrio,
los dogmas surgidos de Manes,
y los oscuros cismas de Donato,
los disipas con tu palabra poderosa.

Vencidos por ti los enemigos,
triunfa la Gracia de Cristo,
y con el rayo de la verdad
derribas a la serpiente británica.

Cuantos monstruos produjo
el Orco, y cuantos de allí salieron,
los libros los presentan como descubiertos,
sobre los cuales se apoya la fe.

A ti justamente las soledades,
rebosantes de monjes,
y los clérigos restituidos
a la norma primera te proclaman.

Favorece a los que te suplican,
Trinidad,Verbo y Caridad
procedentes del Padre:
a aquellos que produjo el ardor del Padre,
auméntalos con los frutos del amor. Amén.
℣. Ora pro nobis beate Pater Augustine.
℟. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.
℣. Ruega por nosotros, bienaventurado Padre Agustín.
℟. Para que seamos hechos dignos de las promesas de Cristo.

Ad Benedictus

Antiphona. In diebus ejus obsessa est Civitas Hipponensis ab exercitu Barbarorum, inter quæ mala fuerunt Augustino lacrymæ suæ panes die ac nocte: atque sub hoc eventu ad extremam horam veniens, obdormivit in pace.

Canticum Zachariæ
Luc. 1:68-79
1:68 Benedíctus ✠ Dóminus, Deus Israël: * quia visitávit, et fecit redemptiónem plebis suæ:
1:69 Et eréxit cornu salútis nobis: * in domo David, púeri sui.
1:70 Sicut locútus est per os sanctórum, * qui a sǽculo sunt, prophetárum eius:
1:71 Salútem ex inimícis nostris, * et de manu ómnium, qui odérunt nos.
1:72 Ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris: * et memorári testaménti sui sancti.
1:73 Iusiurándum, quod iurávit ad Ábraham patrem nostrum, * datúrum se nobis:
1:74 Ut sine timóre, de manu inimicórum nostrórum liberáti, * serviámus illi.
1:75 In sanctitáte, et iustítia coram ipso, * ómnibus diébus nostris.
1:76 Et tu, puer, Prophéta Altíssimi vocáberis: * præíbis enim ante fáciem Dómini, paráre vias eius:
1:77 Ad dandam sciéntiam salútis plebi eius: * in remissiónem peccatórum eórum:
1:78 Per víscera misericórdiæ Dei nostri: * in quibus visitávit nos, óriens ex alto:
1:79 Illumináre his, qui in ténebris, et in umbra mortis sedent: * ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. In diebus ejus obsessa est Civitas Hipponensis ab exercitu Barbarorum, inter quæ mala fuerunt Augustino lacrymæ suæ panes die ac nocte: atque sub hoc eventu ad extremam horam veniens, obdormivit in pace.

Oratio.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Orémus.

Deus, qui abditiora sapientiæ tuæ arcana beato Patri Augustino revelando, et divinæ charitatis flammas in ejus corde excitando, miraculum columnæ nubis et ignis in Ecclesiæ tua renovasti: concede, ut ejus ductu mundi vortices feliciter transeamus, et ad æternam promissionis patriam pervenire mereamur. Per Dominum nostrum.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Benedicámus Dómino.
℟. Deo grátias.
℣. Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.
Benedictus

Antífona. En sus días fue sitiada la ciudad de Hipona por el ejército de los bárbaros; entre aquellos males, fueron para Agustín sus lágrimas su pan de día y de noche; y, llegando bajo estas circunstancias a la hora extrema, se durmió en paz.

Cántico de Zacarías
Luc 1, 68-79
1:68 Bendito ✠ sea el Señor, Dios de Israel, porque ha visitado y redimido a su pueblo,
1:69 Suscitándonos una fuerza de salvación en la casa de David, su siervo,
1:70 Según lo había predicho desde antiguo por boca de sus santos profetas.
1:71 Es la salvación que nos libra de nuestros enemigos y de la mano de todos los que nos odian;
1:72 Realizando la misericordia que tuvo con nuestros padres, recordando su santa alianza.
1:73 Y el juramento que juró a nuestro padre Abrahán.
1:74 Para concedernos que, libres de temor, arrancados de la mano de los enemigos, le sirvamos.
1:75 Con santidad y justicia, en su presencia, todos nuestros días.
1:76 Y a ti, niño, te llamarán profeta del Altísimo, porque irás delante del Señor a preparar sus caminos,
1:77 Anunciando a su pueblo la salvación, el perdón de sus pecados
1:78 Por la entrañable misericordia de nuestro Dios, nos visitará el sol que nace de lo alto,
1:79 Para iluminar a los que viven en tinieblas y en sombra de muerte, para guiar nuestros pasos por el camino de la paz.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. En sus días fue sitiada la ciudad de Hipona por el ejército de los bárbaros; entre aquellos males, fueron para Agustín sus lágrimas su pan de día y de noche; y, llegando bajo estas circunstancias a la hora extrema, se durmió en paz.

Oración.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.

Oremos.

Oh Dios, que, revelando al bienaventurado Padre Agustín los más recónditos secretos de tu sabiduría y encendiendo en su corazón las llamas de la divina caridad, renovaste en tu Iglesia el milagro de la columna de nube y de fuego: concédenos que, bajo su guía, atravesemos felizmente los torbellinos del mundo y merezcamos llegar a la patria eterna de la promesa. Por nuestro Señor.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.
℣. Bendigamos al Señor.
℟. Demos gracias a Dios.
℣. Las almas de los fieles, por la misericordia de Dios, descansen en paz.
℟. Amén.






AD TERTIAM.
℣. Deus ✠ in adiutórium meum inténde.
℟. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.

Hymnus
Nunc, Sancte, nobis, Spíritus,
Unum Patri cum Fílio,
Dignáre promptus íngeri
Nostro refúsus péctori.

Os, lingua, mens, sensus, vigor
Confessiónem pérsonent.
Flamméscat igne cáritas,
Accéndat ardor próximos.

Præsta, Pater piíssime,
Patríque compar Únice,
Cum Spíritu Paráclito
Regnans per omne sǽculum.
Amen.

Psalmus

Antiphona. Comperta autem ejus fama, beatus Valerius Hipponensis Episcopus, cum a populo apprehensum ac sibi præsentatum, licet invitum, presbyterum ordinavit.

Psalmus 118(33-48) [1]
118:33 (He) Legem pone mihi, Dómine, viam iustificatiónum tuárum: * et exquíram eam semper.
118:34 Da mihi intelléctum, et scrutábor legem tuam: * et custódiam illam in toto corde meo.
118:35 Deduc me in sémitam mandatórum tuórum: * quia ipsam vólui.
118:36 Inclína cor meum in testimónia tua: * et non in avarítiam.
118:37 Avérte óculos meos ne vídeant vanitátem: * in via tua vivífica me.
118:38 Státue servo tuo elóquium tuum, * in timóre tuo.
118:39 Ámputa oppróbrium meum quod suspicátus sum: * quia iudícia tua iucúnda.
118:40 Ecce, concupívi mandáta tua: * in æquitáte tua vivífica me.
118:41 (Vav) Et véniat super me misericórdia tua, Dómine: * salutáre tuum secúndum elóquium tuum.
118:42 Et respondébo exprobrántibus mihi verbum: * quia sperávi in sermónibus tuis.
118:43 Et ne áuferas de ore meo verbum veritátis usquequáque: * quia in iudíciis tuis supersperávi.
118:44 Et custódiam legem tuam semper: * in sǽculum et in sǽculum sǽculi.
118:45 Et ambulábam in latitúdine: * quia mandáta tua exquisívi.
118:46 Et loquébar in testimóniis tuis in conspéctu regum: * et non confundébar.
118:47 Et meditábar in mandátis tuis, * quæ diléxi.
118:48 Et levávi manus meas ad mandáta tua, quæ diléxi: * et exercébar in iustificatiónibus tuis.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 118(49-64) [2]
118:49 (Zai) Memor esto verbi tui servo tuo, * in quo mihi spem dedísti.
118:50 Hæc me consoláta est in humilitáte mea: * quia elóquium tuum vivificávit me.
118:51 Supérbi iníque agébant usquequáque: * a lege autem tua non declinávi.
118:52 Memor fui iudiciórum tuórum a sǽculo, Dómine: * et consolátus sum.
118:53 Deféctio ténuit me, * pro peccatóribus derelinquéntibus legem tuam.
118:54 Cantábiles mihi erant iustificatiónes tuæ, * in loco peregrinatiónis meæ.
118:55 Memor fui nocte nóminis tui, Dómine: * et custodívi legem tuam.
118:56 Hæc facta est mihi: * quia iustificatiónes tuas exquisívi.
118:57 (Heth) Pórtio mea, Dómine, * dixi custodíre legem tuam.
118:58 Deprecátus sum fáciem tuam in toto corde meo: * miserére mei secúndum elóquium tuum.
118:59 Cogitávi vias meas: * et convérti pedes meos in testimónia tua.
118:60 Parátus sum, et non sum turbátus: * ut custódiam mandáta tua.
118:61 Funes peccatórum circumpléxi sunt me: * et legem tuam non sum oblítus.
118:62 Média nocte surgébam ad confiténdum tibi, * super iudícia iustificatiónis tuæ.
118:63 Párticeps ego sum ómnium timéntium te: * et custodiéntium mandáta tua.
118:64 Misericórdia tua, Dómine, plena est terra: * iustificatiónes tuas doce me.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 118(65-80) [3]
118:65 (Teth) Bonitátem fecísti cum servo tuo, Dómine, * secúndum verbum tuum.
118:66 Bonitátem, et disciplínam, et sciéntiam doce me: * quia mandátis tuis crédidi.
118:67 Priúsquam humiliárer ego delíqui: * proptérea elóquium tuum custodívi.
118:68 Bonus es tu: * et in bonitáte tua doce me iustificatiónes tuas.
118:69 Multiplicáta est super me iníquitas superbórum: * ego autem in toto corde meo scrutábor mandáta tua.
118:70 Coagulátum est sicut lac cor eórum: * ego vero legem tuam meditátus sum.
118:71 Bonum mihi quia humiliásti me: * ut discam iustificatiónes tuas.
118:72 Bonum mihi lex oris tui, * super míllia auri et argénti.
118:73 (Ioth) Manus tuæ fecérunt me, et plasmavérunt me: * da mihi intelléctum, et discam mandáta tua.
118:74 Qui timent te vidébunt me, et lætabúntur: * quia in verba tua supersperávi.
118:75 Cognóvi, Dómine, quia ǽquitas iudícia tua: * et in veritáte tua humiliásti me.
118:76 Fiat misericórdia tua ut consolétur me, * secúndum elóquium tuum servo tuo.
118:77 Véniant mihi miseratiónes tuæ, et vivam: * quia lex tua meditátio mea est.
118:78 Confundántur supérbi, quia iniúste iniquitátem fecérunt in me: * ego autem exercébor in mandátis tuis.
118:79 Convertántur mihi timéntes te: * et qui novérunt testimónia tua.
118:80 Fiat cor meum immaculátum in iustificatiónibus tuis, * ut non confúndar.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Antiphona. Comperta autem ejus fama, beatus Valerius Hipponensis Episcopus, cum a populo apprehensum ac sibi præsentatum, licet invitum, presbyterum ordinavit.

Capitulum. Eccli. 50.
Ecce sacerdos magnus, qui in vita sua suffulsit domum, & in diebus suis corroboravit templum. Templi etiam altitudo ab ipso fundata est: duplex ædificatio, & excelsi parietes templi.
℟. Deo gratias.

℟.br. Amávit eum Dóminus, * Et ornávit eum.
℟. Amávit eum Dóminus, * Et ornávit eum.
℣. Stolam glóriæ índuit eum.
℟. Et ornávit eum.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Amávit eum Dóminus, * Et ornávit eum.

℣. Elégit eum Dóminus sacerdótem sibi.
℟. Ad sacrificándum ei hóstiam laudis.

Oratio.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Orémus.

Deus, qui abditiora sapientiæ tuæ arcana beato Patri Augustino revelando, et divinæ charitatis flammas in ejus corde excitando, miraculum columnæ nubis et ignis in Ecclesiæ tua renovasti: concede, ut ejus ductu mundi vortices feliciter transeamus, et ad æternam promissionis patriam pervenire mereamur. Per Dominum nostrum.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Benedicámus Dómino.
℟. Deo grátias.
℣. Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.

TERCIA.
℣. Dios ✠ mío, ven en mi auxilio.
℟. Señor, date prisa en socorrerme.
Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Aleluya.

Himno
Divino Espíritu Santo,
con Padre e Hijo Dios uno,
ven ahora a nuestro pecho
derramado en amor puro.

Boca, lengua, mente y alma
canten la alabanza, y juntos
estreche los corazones
de la caridad el nudo.

Hazlo así, Padre piísimo,
y al Padre igual Hijo único,
con el Espíritu Santo,
que reinas siglos sin número.
Amén.

Salmo

Antiphona. Comperta autem ejus fama, beatus Valerius Hipponensis Episcopus, cum a populo apprehensum ac sibi præsentatum, licet invitum, presbyterum ordinavit.

Salmo 118(33-48) [1]
118:33 (He) Muéstrame, Señor, el camino de tus leyes, * y lo seguiré puntualmente.
118:34 Enséñame a cumplir tu voluntad * y a guardarla de todo corazón.
118:35 Guíame por la senda de tus mandatos, * porque ella es mi gozo.
118:36 Inclina mi corazón a tus preceptos, * y no al interés.
118:37 Aparta mis ojos de las vanidades, * dame vida con tu palabra.
118:38 Cumple a tu siervo la promesa * que hiciste a tus fieles.
118:39 Aparta de mí la afrenta que temo, * porque tus mandamientos son amables.
118:40 Mira cómo ansío tus decretos: * dame vida con tu justicia.
118:41 (Vau) Señor, que me alcance tu favor, * tu salvación según tu promesa:
118:42 Así responderé a los que me injurian, * que confío en tu palabra.
118:43 No quites de mi boca las palabras sinceras, * porque yo espero en tus mandamientos.
118:44 Cumpliré sin cesar tu voluntad, * por siempre jamás.
118:45 Andaré por un camino ancho, * buscando tus decretos.
118:46 Comentaré tus preceptos ante los reyes, * y no me avergonzaré.
118:47 Serán mi delicia tus mandatos, * que tanto amo.
118:48 Levantaré mis manos hacia ti * recitando tus mandatos.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Salmo 118(49-64) [2]
118:49 (Zain) Recuerda la palabra que diste a tu siervo, * de la que hiciste mi esperanza.
118:50 Éste es mi consuelo en la aflicción: * que tu promesa me da vida.
118:51 Los insolentes me insultan sin parar, * pero yo no me aparto de tus mandatos.
118:52 Recordando tus antiguos mandamientos, Señor, * quedé consolado.
118:53 Sentí indignación ante los malvados, * que abandonan tu voluntad.
118:54 Tus leyes eran mi canción * en tierra extranjera.
118:55 De noche pronuncio tu nombre, Señor, * y velando, tus preceptos.
118:56 Esto es lo que a mí me toca: * guardar tus decretos.
118:57 (Heth) Mi porción es el Señor. * he resuelto guardar sus palabras.
118:58 De todo corazón busco tu favor: * ten piedad de mí según tu promesa.
118:59 He examinado mi camino, * para enderezar mis pies a tus preceptos.
118:60 Con diligencia, sin tardanza, * observo tus mandatos.
118:61 Los lazos de los malvados me envuelven, * pero no olvido tu voluntad.
118:62 A media noche me levanto para darte gracias * por tus justos mandamientos.
118:63 Me junto con tus fieles, * que guardan tus decretos.
118:64 Señor, de tu bondad está llena la tierra. * enséñame tus leyes.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Salmo 118(65-80) [3]
118:65 (Teth) Has dado bienes a tu siervo, Señor, * conforme a tus palabras.
118:66 Enséñame a gustar y a comprender, * porque me fío de tus mandatos.
118:67 Antes de sufrir, yo andaba extraviado, * pero ahora me ajusto a tu promesa.
118:68 Tú eres bueno * y haces el bien; instrúyeme en tus leyes.
118:69 Los insolentes urden engaños contra mí, * pero yo custodio tus leyes.
118:70 Tienen el corazón espeso como grasa, * pero mi delicia es tu voluntad.
118:71 Me estuvo bien el sufrir, * así aprendí tus mandamientos.
118:72 Más estimo yo los preceptos de tu boca * que miles de monedas de oro y plata.
118:73 (Yod) Tus manos me hicieron y me formaron: * instrúyeme para que aprenda tus mandatos.
118:74 Tus fieles verán con alegría * que he esperado en tu palabra.
118:75 Reconozco, Señor, que tus mandamientos son justos, * que con razón me hiciste sufrir.
118:76 Que tu bondad me consuele, * según la promesa hecha a tu siervo.
118:77 Cuando me alcance tu compasión, * viviré, y mis delicias serán tu voluntad.
118:78 Que se avergüencen los insolentes del daño que me hacen. * yo meditaré tus decretos.
118:79 Vuelvan a mí tus fieles * que hacen caso de tus preceptos.
118:80 Sea mi corazón perfecto en tus leyes, * así no quedaré avergonzado.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Habiéndose divulgado su fama, el bienaventurado Valerio, obispo de Hipona, hizo que, apresado por el pueblo y presentado ante él, aunque contra su voluntad, fuese ordenado sacerdote.

Capítulo. Eclesiástico 50.
He aquí al gran sacerdote, que en su vida sostuvo la casa y en sus días fortaleció el templo. También por él fue fundada la altura del templo: doble edificación y elevados muros del templo.
℟. Demos gracias a Dios.

℟.br. El Señor lo amó * Y lo enalteció.
℟. El Señor lo amó * Y lo enalteció.
℣. Lo vistió con un traje de honor.
℟. Y lo enalteció.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. El Señor lo amó * Y lo enalteció.

℣. El Señor le eligió para sacerdote suyo.
℟. Para que le ofreciese sacrificio de alabanza.

Oración.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.

Oremos.

Oh Dios, que, revelando al bienaventurado Padre Agustín los más recónditos secretos de tu sabiduría y encendiendo en su corazón las llamas de la divina caridad, renovaste en tu Iglesia el milagro de la columna de nube y de fuego: concédenos que, bajo su guía, atravesemos felizmente los torbellinos del mundo y merezcamos llegar a la patria eterna de la promesa. Por nuestro Señor.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.
℣. Bendigamos al Señor.
℟. Demos gracias a Dios.
℣. Las almas de los fieles, por la misericordia de Dios, descansen en paz.
℟. Amén.





AD SEXTAM

℣. Deus ✠ in adiutórium meum inténde.
℟. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.

Hymnus
Rector potens, verax Deus,
Qui témperas rerum vices,
Splendóre mane illúminas,
Et ígnibus merídiem:

Exstíngue flammas lítium,
Aufer calórem nóxium,
Confer salútem córporum,
Verámque pacem córdium.

Præsta, Pater piíssime,
Patríque compar Únice,
Cum Spíritu Paráclito
Regnans per omne sǽculum.
Amen.

Psalmus

Antiphona 3. Factus ergo Presbyter, monasterium Monachorum mox instituit, & cœpit vivere secundum regulam sub sanctis Apostolis constitutam.

Psalmus 118(81-96) [1]
118:81 (Caph) Defécit in salutáre tuum ánima mea: * et in verbum tuum supersperávi.
118:82 Defecérunt óculi mei in elóquium tuum, * dicéntes: Quando consoláberis me?
118:83 Quia factus sum sicut uter in pruína: * iustificatiónes tuas non sum oblítus.
118:84 Quot sunt dies servi tui? * quando fácies de persequéntibus me iudícium?
118:85 Narravérunt mihi iníqui fabulatiónes: * sed non ut lex tua.
118:86 Ómnia mandáta tua véritas: * iníque persecúti sunt me, ádiuva me.
118:87 Paulo minus consummavérunt me in terra: * ego autem non derelíqui mandáta tua.
118:88 Secúndum misericórdiam tuam vivífica me: * et custódiam testimónia oris tui.
118:89 (Lamed) In ætérnum, Dómine, * verbum tuum pérmanet in cælo.
118:90 In generatiónem et generatiónem véritas tua: * fundásti terram, et pérmanet.
118:91 Ordinatióne tua persevérat dies: * quóniam ómnia sérviunt tibi.
118:92 Nisi quod lex tua meditátio mea est: * tunc forte periíssem in humilitáte mea.
118:93 In ætérnum non oblivíscar iustificatiónes tuas: * quia in ipsis vivificásti me.
118:94 Tuus sum ego, salvum me fac: * quóniam iustificatiónes tuas exquisívi.
118:95 Me exspectavérunt peccatóres ut pérderent me: * testimónia tua intelléxi.
118:96 Omnis consummatiónis vidi finem: * latum mandátum tuum nimis.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 118(97-112) [2]
118:97 (Mem) Quómodo diléxi legem tuam, Dómine? * tota die meditátio mea est.
118:98 Super inimícos meos prudéntem me fecísti mandáto tuo: * quia in ætérnum mihi est.
118:99 Super omnes docéntes me intelléxi: * quia testimónia tua meditátio mea est.
118:100 Super senes intelléxi: * quia mandáta tua quæsívi.
118:101 Ab omni via mala prohíbui pedes meos: * ut custódiam verba tua.
118:102 A iudíciis tuis non declinávi: * quia tu legem posuísti mihi.
118:103 Quam dúlcia fáucibus meis elóquia tua, * super mel ori meo!
118:104 A mandátis tuis intelléxi: * proptérea odívi omnem viam iniquitátis.
118:105 (Nun) Lucérna pédibus meis verbum tuum, * et lumen sémitis meis.
118:106 Iurávi, et státui * custodíre iudícia iustítiæ tuæ.
118:107 Humiliátus sum usquequáque, Dómine: * vivífica me secúndum verbum tuum.
118:108 Voluntária oris mei beneplácita fac, Dómine: * et iudícia tua doce me.
118:109 Ánima mea in mánibus meis semper: * et legem tuam non sum oblítus.
118:110 Posuérunt peccatóres láqueum mihi: * et de mandátis tuis non errávi.
118:111 Hereditáte acquisívi testimónia tua in ætérnum: * quia exsultátio cordis mei sunt.
118:112 Inclinávi cor meum ad faciéndas iustificatiónes tuas in ætérnum, * propter retributiónem.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 118(113-128) [3]
118:113 (Samech) Iníquos ódio hábui: * et legem tuam diléxi.
118:114 Adiútor et suscéptor meus es tu: * et in verbum tuum supersperávi.
118:115 Declináte a me, malígni: * et scrutábor mandáta Dei mei.
118:116 Súscipe me secúndum elóquium tuum, et vivam: * et non confúndas me ab exspectatióne mea.
118:117 Ádiuva me, et salvus ero: * et meditábor in iustificatiónibus tuis semper.
118:118 Sprevísti omnes discedéntes a iudíciis tuis: * quia iniústa cogitátio eórum.
118:119 Prævaricántes reputávi omnes peccatóres terræ: * ídeo diléxi testimónia tua.
118:120 Confíge timóre tuo carnes meas: * a iudíciis enim tuis tímui.
118:121 (Ain) Feci iudícium et iustítiam: * non tradas me calumniántibus me.
118:122 Súscipe servum tuum in bonum: * non calumniéntur me supérbi.
118:123 Óculi mei defecérunt in salutáre tuum: * et in elóquium iustítiæ tuæ.
118:124 Fac cum servo tuo secúndum misericórdiam tuam: * et iustificatiónes tuas doce me.
118:125 Servus tuus sum ego: * da mihi intelléctum, ut sciam testimónia tua.
118:126 Tempus faciéndi, Dómine: * dissipavérunt legem tuam.
118:127 Ídeo diléxi mandáta tua, * super aurum et topázion.
118:128 Proptérea ad ómnia mandáta tua dirigébar: * omnem viam iníquam ódio hábui.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Factus ergo Presbyter, monasterium Monachorum mox instituit, & cœpit vivere secundum regulam sub sanctis Apostolis constitutam.

Capitulum. Eccli. 50. 
In diebus ipsius emanaverunt putei aquarum, & quasi mare adimpleti sunt supra modum. Qui curavit gentem suam, & liberavit eam à perditione.
℟. Deo gratias.

℟.br. Elégit eum Dóminus * Sacerdótem sibi.
℟. Elégit eum Dóminus * Sacerdótem sibi.
℣. Ad sacrificándum ei hóstiam laudis.
℟. Sacerdótem sibi.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Elégit eum Dóminus * Sacerdótem sibi.

℣. Tu es sacérdos in ætérnum.
℟. Secúndum órdinem Melchísedech.

Oratio.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Orémus.

Deus, qui abditiora sapientiæ tuæ arcana beato Patri Augustino revelando, et divinæ charitatis flammas in ejus corde excitando, miraculum columnæ nubis et ignis in Ecclesiæ tua renovasti: concede, ut ejus ductu mundi vortices feliciter transeamus, et ad æternam promissionis patriam pervenire mereamur. Per Dominum nostrum.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Benedicámus Dómino.
℟. Deo grátias.
℣. Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.


SEXTA

℣. Dios ✠ mío, ven en mi auxilio.
℟. Señor, date prisa en socorrerme.
Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Aleluya.

Himno
Rector sabio, Dios potente,
que en todo pones concierto ;
alumbras por la mañana,
y al mediodía das fuego:

Apaga el calor nocivo,
estingue llamas de pleitos;
paz al corazon sincera
confiere, y salud al cuerpo.

Hazlo así, Padre piísimo,
y al Padre igual Unigénito,
con el Espíritu Santo,
que reinas siglos sin término.
Amén.

Salmo

Antífona 3. Hecho, pues, sacerdote, estableció luego un monasterio de monjes y comenzó a vivir según la regla establecida bajo los santos Apóstoles.

Salmo 118(81-96) [1]
118:81 (Caph) Me consumo ansiando tu salvación, * y espero en tu palabra.
118:82 Mis ojos se consumen ansiando tus promesas, * mientras digo: ¿cuándo me consolarás?
118:83 Estoy como un odre puesto al humo, * pero no olvido tus leyes.
118:84 ¿Cuántos serán los días de tu siervo? * ¿Cuándo harás justicia de mis perseguidores?
118:85 Me han cavado fosas los insolentes, * ignorando tu voluntad.
118:86 Todos tus mandatos son leales, * sin razón me persiguen, protégeme.
118:87 Casi dieron conmigo en la tumba, * pero yo no abandoné tus decretos.
118:88 Por tu bondad dame vida, * para que observe los preceptos de tu boca.
118:89 (Lamed) Tu palabra, Señor, es eterna, * más estable que el cielo.
118:90 Tu fidelidad de generación en generación, * igual que fundaste la tierra y permanece.
118:91 Por tu mandamiento subsisten hasta hoy, * porque todo está a tu servicio.
118:92 Si tu voluntad no fuera mi delicia, * ya habría perecido en mi desgracia.
118:93 Jamás olvidaré tus decretos, * pues con ellos me diste vida.
118:94 Soy tuyo, sálvame, que yo consulto tus leyes.
118:95 Los malvados me esperaban para perderme, * pero yo meditaba tus preceptos.
118:96 He visto el límite de todo lo perfecto: * tu mandato se dilata sin término.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Salmo 118(97-112) [2]
118:97 (Mem) ¡Cuánto amo tu voluntad!: * todo el día la estoy meditando.
118:98 Tu mandato me hace más sabio que mis enemigos, * siempre me acompaña.
118:99 Soy más docto que todos mis maestros, * porque medito tus preceptos.
118:100 Soy más sagaz que los ancianos, * porque cumplo tus leyes.
118:101 Aparto mi pie de toda senda mala, * para guardar tu palabra.
118:102 No me aparto de tus mandamientos, * porque Tú me has instruido.
118:103 ¡Qué dulce al paladar tu promesa: * más que miel en la boca!
118:104 Considero tus decretos, * y odio el camino de la mentira.
118:105 (Nun) Lámpara es tu palabra para mis pasos, * luz en mi sendero.
118:106 Lo juro y lo cumpliré: * guardaré tus justos mandamientos.
118:107 ¡Estoy tan afligido! * Señor, dame vida según tu promesa.
118:108 Acepta, Señor, los votos que pronuncio, * enséñame tus mandatos.
118:109 Mi vida está siempre en peligro, * pero no olvido tu voluntad.
118:110 Los malvados me tendieron un lazo, * pero no me desvié de tus decretos.
118:111 Tus preceptos son mi herencia perpetua, * la alegría de mi corazón.
118:112 Inclino mi corazón a cumplir tus leyes, * siempre y cabalmente.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Salmo 118(113-128) [3]
118:113 (Samech) Detesto a los inconstantes * y amo tu voluntad.
118:114 Tú eres mi refugio y mi escudo, * yo espero en tu palabra.
118:115 Apartaos de mí los perversos, * y cumpliré tus mandatos, Dios mío.
118:116 Sostenme con tu promesa y viviré, * que no quede frustrada mi esperanza.
118:117 Dame apoyo y estaré a salvo, * me fijaré en tus leyes sin cesar.
118:118 Desprecias a los que se desvían de tus decretos, * sus proyectos son engaño.
118:119 Tienes por escoria a los malvados, * por eso amo tus preceptos.
118:120 Mi carne se estremece con tu temor, * y respeto tus mandamientos.
118:121 (Ain) Practico la justicia y el derecho, * no me entregues a mis opresores.
118:122 Da fianza en favor de tu siervo, * que no me opriman los insolentes.
118:123 Mis ojos se consumen aguardando tu salvación * y tu promesa de justicia.
118:124 Trata con misericordia a tu siervo, * enséñame tus leyes.
118:125 Yo soy tu siervo: * dame inteligencia, y conoceré tus preceptos.
118:126 Es hora de que actúes, Señor: * han quebrantado tu voluntad.
118:127 Yo amo tus mandatos * más que el oro purísimo.
118:128 Por eso aprecio tus decretos * y detesto el camino de la mentira.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Hecho, pues, sacerdote, estableció luego un monasterio de monjes y comenzó a vivir según la regla establecida bajo los santos Apóstoles.

Capítulo. Eclesiástico 50. 
En sus días brotaron los pozos de las aguas, y fueron llenados sobremanera, como el mar. Él cuidó de su pueblo y lo libró de la perdición.
℟. Demos gracias a Dios.

℟.br. El Señor lo eligió * Sacerdote.
℟. El Señor lo eligió * Sacerdote.
℣. Para ofrecerle un sacrificio de alabanza.
℟. Sacerdote.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. El Señor lo eligió * Sacerdote.

℣. Tú eres sacerdote eterno.
℟. Según el rito de Melquisedec.

℣. Tú eres sacerdote sempiterno.
℟. Según el orden de Melquisedec.

Oración.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.

Oremos.

Oh Dios, que, revelando al bienaventurado Padre Agustín los más recónditos secretos de tu sabiduría y encendiendo en su corazón las llamas de la divina caridad, renovaste en tu Iglesia el milagro de la columna de nube y de fuego: concédenos que, bajo su guía, atravesemos felizmente los torbellinos del mundo y merezcamos llegar a la patria eterna de la promesa. Por nuestro Señor.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.
℣. Bendigamos al Señor.
℟. Demos gracias a Dios.
℣. Las almas de los fieles, por la misericordia de Dios, descansen en paz.
℟. Amén.

AD NONAM

℣. Deus ✠ in adiutórium meum inténde.
℟. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.

Hymnus
Rerum, Deus, tenax vigor,
Immótus in te pérmanens,
Lucis diúrnæ témpora
Succéssibus detérminans:

Largíre lumen véspere,
Quo vita nusquam décidat,
Sed prǽmium mortis sacræ
Perénnis instet glória.

Præsta, Pater piíssime,
Patríque compar Únice,
Cum Spíritu Paráclito
Regnans per omne sǽculum.
Amen.

Psalmus

Antiphona. Eodem tempore Fortunatus presbyter Manichæorum, versutia plurimos seducebat, quem sanctus Augustinus in conventu omnium disputans publice superavit.

Psalmus 118(129-144) [1]
118:129 (Phe) Mirabília testimónia tua: * ídeo scrutáta est ea ánima mea.
118:130 Declarátio sermónum tuórum illúminat: * et intelléctum dat párvulis.
118:131 Os meum apérui, et attráxi spíritum: * quia mandáta tua desiderábam.
118:132 Áspice in me, et miserére mei, * secúndum iudícium diligéntium nomen tuum.
118:133 Gressus meos dírige secúndum elóquium tuum: * et non dominétur mei omnis iniustítia.
118:134 Rédime me a calúmniis hóminum: * ut custódiam mandáta tua.
118:135 Fáciem tuam illúmina super servum tuum: * et doce me iustificatiónes tuas.
118:136 Éxitus aquárum deduxérunt óculi mei: * quia non custodiérunt legem tuam.
118:137 (Sade) Iustus es, Dómine: * et rectum iudícium tuum.
118:138 Mandásti iustítiam testimónia tua: * et veritátem tuam nimis.
118:139 Tabéscere me fecit zelus meus: * quia oblíti sunt verba tua inimíci mei.
118:140 Ignítum elóquium tuum veheménter: * et servus tuus diléxit illud.
118:141 Adolescéntulus sum ego et contémptus: * iustificatiónes tuas non sum oblítus.
118:142 Iustítia tua, iustítia in ætérnum: * et lex tua véritas.
118:143 Tribulátio, et angústia invenérunt me: * mandáta tua meditátio mea est.
118:144 Ǽquitas testimónia tua in ætérnum: * intelléctum da mihi, et vivam.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 118(145-160) [2]
118:145 (Coph) Clamávi in toto corde meo, exáudi me, Dómine: * iustificatiónes tuas requíram.
118:146 Clamávi ad te, salvum me fac: * ut custódiam mandáta tua.
118:147 Prævéni in maturitáte, et clamávi: * quia in verba tua supersperávi.
118:148 Prævenérunt óculi mei ad te dilúculo: * ut meditárer elóquia tua.
118:149 Vocem meam audi secúndum misericórdiam tuam, Dómine: * et secúndum iudícium tuum vivífica me.
118:150 Appropinquavérunt persequéntes me iniquitáti: * a lege autem tua longe facti sunt.
118:151 Prope es tu, Dómine: * et omnes viæ tuæ véritas.
118:152 Inítio cognóvi de testimóniis tuis: * quia in ætérnum fundásti ea.
118:153 (Res) Vide humilitátem meam, et éripe me: * quia legem tuam non sum oblítus.
118:154 Iúdica iudícium meum, et rédime me: * propter elóquium tuum vivífica me.
118:155 Longe a peccatóribus salus: * quia iustificatiónes tuas non exquisiérunt.
118:156 Misericórdiæ tuæ multæ, Dómine: * secúndum iudícium tuum vivífica me.
118:157 Multi qui persequúntur me, et tríbulant me: * a testimóniis tuis non declinávi.
118:158 Vidi prævaricántes, et tabescébam: * quia elóquia tua non custodiérunt.
118:159 Vide quóniam mandáta tua diléxi, Dómine: * in misericórdia tua vivífica me.
118:160 Princípium verbórum tuórum, véritas: * in ætérnum ómnia iudícia iustítiæ tuæ.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 118(161-176) [3]
118:161 (Sin) Príncipes persecúti sunt me gratis: * et a verbis tuis formidávit cor meum.
118:162 Lætábor ego super elóquia tua: * sicut qui invénit spólia multa.
118:163 Iniquitátem ódio hábui, et abominátus sum: * legem autem tuam diléxi.
118:164 Sépties in die laudem dixi tibi, * super iudícia iustítiæ tuæ.
118:165 Pax multa diligéntibus legem tuam: * et non est illis scándalum.
118:166 Exspectábam salutáre tuum, Dómine: * et mandáta tua diléxi.
118:167 Custodívit ánima mea testimónia tua: * et diléxit ea veheménter.
118:168 Servávi mandáta tua, et testimónia tua: * quia omnes viæ meæ in conspéctu tuo.
118:169 (Thau) Appropínquet deprecátio mea in conspéctu tuo, Dómine: * iuxta elóquium tuum da mihi intelléctum.
118:170 Intret postulátio mea in conspéctu tuo: * secúndum elóquium tuum éripe me.
118:171 Eructábunt lábia mea hymnum, * cum docúeris me iustificatiónes tuas.
118:172 Pronuntiábit lingua mea elóquium tuum: * quia ómnia mandáta tua ǽquitas.
118:173 Fiat manus tua ut salvet me: * quóniam mandáta tua elégi.
118:174 Concupívi salutáre tuum, Dómine: * et lex tua meditátio mea est.
118:175 Vivet ánima mea, et laudábit te: * et iudícia tua adiuvábunt me.
118:176 Errávi, sicut ovis, quæ périit: * quære servum tuum, quia mandáta tua non sum oblítus.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Eodem tempore Fortunatus presbyter Manichæorum, versutia plurimos seducebat, quem sanctus Augustinus in conventu omnium disputans publice superavit.

Capitulum. Eccli. 50. 
Quasi stella matutina in medio nebulæ, & quasi luna plena in diebus suis lucet, & quasi sol refulgens, sic ille effulsit in templo Dei.
℟. Deo gratias.

℟.br. Tu es sacérdos * In ætérnum.
℟. Tu es sacérdos * In ætérnum.
℣. Secúndum órdinem Melchísedech.
℟. In ætérnum.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Tu es sacérdos * In ætérnum.

℣. Iustum dedúxit Dóminus per vias rectas.
℟. Et osténdit illi regnum Dei.

Oratio.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Orémus.

Deus, qui abditiora sapientiæ tuæ arcana beato Patri Augustino revelando, et divinæ charitatis flammas in ejus corde excitando, miraculum columnæ nubis et ignis in Ecclesiæ tua renovasti: concede, ut ejus ductu mundi vortices feliciter transeamus, et ad æternam promissionis patriam pervenire mereamur. Per Dominum nostrum.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Benedicámus Dómino.
℟. Deo grátias.
℣. Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.

NONA

℣. Dios ✠ mío, ven en mi auxilio.
℟. Señor, date prisa en socorrerme.
Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Aleluya.

Himno
¡Oh Dios! firmeza del mundo,
permaneciendo inmovible
para señalar los tiempos
haces que los astros giren.

Danos la luz por la tarde,
que nunca la vida espire;
mas premio de muerte santa
tu gloria nos vivifique.

Hazlo así, Padre piísimo,
Hijo, su imágen sublime,
con el Espíritu Santo,
que reinas siglos sin límites.
Amén.

Salmo

Antífona. Por aquel mismo tiempo, Fortunato, sacerdote de los maniqueos, seducía a muchos con su astucia; a éste lo venció públicamente el santo Agustín, disputando ante la reunión de todos.

Salmo 118(129-144) [1]
118:129 (Pe) Tus preceptos son admirables, * por eso los guarda mi alma.
118:130 La explicación de tus palabras ilumina, * da inteligencia a los ignorantes.
118:131 Abro la boca y respiro, * ansiando tus mandamientos.
118:132 Vuélvete a mí y ten misericordia, * como es tu norma con los que aman tu nombre.
118:133 Asegura mis pasos con tu promesa, * que ninguna maldad me domine.
118:134 Líbrame de la opresión de los hombres, * y guardaré tus decretos.
118:135 Haz brillar tu rostro sobre tu siervo, * enséñame tus leyes.
118:136 Arroyos de lágrimas bajan de mis ojos * por los que no cumplen tu voluntad.
118:137 (Sade) Señor, Tú eres justo, * tus mandamientos son rectos.
118:138 Has prescrito leyes justas * sumamente estables.
118:139 Me consume el celo, * porque mis enemigos olvidan tus palabras.
118:140 Tu promesa es acrisolada, * y tu siervo la ama.
118:141 Soy pequeño y despreciable, * pero no olvido tus decretos.
118:142 Tu justicia es justicia eterna, * tu voluntad es verdadera.
118:143 Me asaltan angustias y aprietos, * tus mandatos son mi delicia.
118:144 La justicia de tus preceptos es eterna, * dame inteligencia y tendré vida.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Salmo 118(145-160) [2]
118:145 (Qoph) Te invoco de todo corazón: respóndeme, Señor, * y guardaré tus leyes.
118:146 A ti grito: sálvame, * y cumpliré tus decretos.
118:147 Me adelanto a la aurora pidiendo auxilio, esperando tus palabras.
118:148 Mis ojos se adelantan a las vigilias, * meditando tu promesa.
118:149 Escucha mi voz por tu misericordia, * con tus mandamientos dame vida.
118:150 Ya se acercan mis inicuos perseguidores, * están lejos de tu voluntad.
118:151 Tú, Señor, estás cerca, * y todos tus mandatos son estables.
118:152 Hace tiempo comprendí que tus preceptos * los fundaste para siempre.
118:153 (Res) Mira mi abatimiento y líbrame, * porque no olvido tu voluntad.
118:154 Defiende mi causa y rescátame, * con tu promesa dame vida.
118:155 La justicia está lejos * de los malvados que no buscan tus leyes.
118:156 Grande es tu ternura, Señor, * con tus mandamientos dame vida.
118:157 Muchos son los enemigos que me persiguen, * pero yo no me aparto de tus preceptos.
118:158 Viendo a los renegados, sentía asco, * porque no guardan tus mandatos.
118:159 Mira cómo amo tus decretos, Señor, * por tu misericordia dame vida.
118:160 El compendio de tu palabra es la verdad, * y tus justos juicios son eternos.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Salmo 118(161-176) [3]
118:161 (Sin) Los nobles me perseguían sin motivo, * pero mi corazón respetaba tus palabras.
118:162 Yo me alegraba con tu promesa, * como el que encuentra un rico botín.
118:163 Detesto y aborrezco la mentira, * y amo tu voluntad.
118:164 Siete veces al día te alabo * por tus justos mandamientos.
118:165 Mucha paz tienen los que aman tus leyes, * y nada los hace tropezar.
118:166 Aguardo tu salvación, Señor, * y cumplo tus mandatos.
118:167 Mi alma guarda tus preceptos * y los ama intensamente.
118:168 Guardo tus decretos, * y Tú tienes presentes mis caminos.
118:169 (Tau) Que llegue mi clamor a tu presencia, Señor, * con tus palabras dame inteligencia.
118:170 Que mi súplica entre en tu presencia, * líbrame según tu promesa.
118:171 De mis labios brota la alabanza, * porque me enseñaste tus leyes.
118:172 Mi lengua canta tu fidelidad, * porque todos tus preceptos son justos.
118:173 Que tu mano me auxilie, * ya que prefiero tus decretos.
118:174 Ansío tu salvación, Señor. * tu voluntad es mi delicia.
118:175 Que mi alma viva para alabarte, * que tus mandamientos me auxilien.
118:176 Me extravié como oveja perdida: * busca a tu siervo, que no olvida tus mandatos.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Por aquel mismo tiempo, Fortunato, sacerdote de los maniqueos, seducía a muchos con su astucia; a éste lo venció públicamente el santo Agustín, disputando ante la reunión de todos.

Capítulo. Eclesiástico 50.
Como estrella de la mañana en medio de la nube, y como luna llena en sus días resplandece, y como sol refulgente, así resplandeció él en el templo de Dios.
℟. Demos gracias a Dios.

℟.br. Tú eres sacerdote * Eterno.
℟. Tú eres sacerdote * Eterno.
℣. Según el rito de Melquisedec.
℟. Eterno.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Tú eres sacerdote * Eterno.

℣. El Señor condujo al justo por sendas llanas.
℟. Y le mostró el reino de Dios.

Oración.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.

Oremos.

Oh Dios, que, revelando al bienaventurado Padre Agustín los más recónditos secretos de tu sabiduría y encendiendo en su corazón las llamas de la divina caridad, renovaste en tu Iglesia el milagro de la columna de nube y de fuego: concédenos que, bajo su guía, atravesemos felizmente los torbellinos del mundo y merezcamos llegar a la patria eterna de la promesa. Por nuestro Señor.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.
℣. Bendigamos al Señor.
℟. Demos gracias a Dios.
℣. Las almas de los fieles, por la misericordia de Dios, descansen en paz.
℟. Amén.



IN II. VESPERIS.


℣. Deus ✠ in adjutórium meum inténde.
℟. Dómine, ad adjuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.

Antiphona 1. Post mortem matris reversus est Augustinus ad agros proprios: ubi cum amicis, jejuniis & orationibus vacans, scribebat libros, & docebat indoctos.

Psalmus 109 [1]
109:1 Dixit Dóminus Dómino meo: * Sede a dextris meis:
109:1 Donec ponam inimícos tuos, * scabéllum pedum tuórum.
109:2 Virgam virtútis tuæ emíttet Dóminus ex Sion: * domináre in médio inimicórum tuórum.
109:3 Tecum princípium in die virtútis tuæ in splendóribus sanctórum: * ex útero ante lucíferum génui te.
109:4 Iurávit Dóminus, et non pœnitébit eum: * Tu es sacérdos in ætérnum secúndum órdinem Melchísedech.
109:5 Dóminus a dextris tuis, * confrégit in die iræ suæ reges.
109:6 Iudicábit in natiónibus, implébit ruínas: * conquassábit cápita in terra multórum.
109:7 De torrénte in via bibet: * proptérea exaltábit caput.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Post mortem matris reversus est Augustinus ad agros proprios: ubi cum amicis, jejuniis & orationibus vacans, scribebat libros, & docebat indoctos.


Antiphona 2.
Comperta autem ejus fama, beatus Valerius Hipponensis Episcopus, cum a populo apprehensum ac sibi præsentatum, licet invitum, presbyterum ordinavit.

Psalmus 110 [2]
110:1 Confitébor tibi, Dómine, in toto corde meo: * in consílio iustórum, et congregatióne.
110:2 Magna ópera Dómini: * exquisíta in omnes voluntátes eius.
110:3 Conféssio et magnificéntia opus eius: * et iustítia eius manet in sǽculum sǽculi.
110:4 Memóriam fecit mirabílium suórum, miséricors et miserátor Dóminus: * escam dedit timéntibus se.
110:5 Memor erit in sǽculum testaménti sui: * virtútem óperum suórum annuntiábit pópulo suo:
110:7 Ut det illis hereditátem géntium: * ópera mánuum eius véritas, et iudícium.
110:8 Fidélia ómnia mandáta eius: confirmáta in sǽculum sǽculi, * facta in veritáte et æquitáte.
110:9 Redemptiónem misit pópulo suo: * mandávit in ætérnum testaméntum suum.
110:9 (fit reverentia) Sanctum, et terríbile nomen eius: * inítium sapiéntiæ timor Dómini.
110:10 Intelléctus bonus ómnibus faciéntibus eum: * laudátio eius manet in sǽculum sǽculi.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Comperta autem ejus fama, beatus Valerius Hipponensis Episcopus, cum a populo apprehensum ac sibi præsentatum, licet invitum, presbyterum ordinavit.


Antiphona 3.
Factus ergo Presbyter, monasterium Monachorum mox instituit, & cœpit vivere secundum regulam sub sanctis Apostolis constitutam.

Psalmus 111 [3]
111:1 Beátus vir, qui timet Dóminum: * in mandátis eius volet nimis.
111:2 Potens in terra erit semen eius: * generátio rectórum benedicétur.
111:3 Glória, et divítiæ in domo eius: * et iustítia eius manet in sǽculum sǽculi.
111:4 Exórtum est in ténebris lumen rectis: * miséricors, et miserátor, et iustus.
111:5 Iucúndus homo qui miserétur et cómmodat, dispónet sermónes suos in iudício: * quia in ætérnum non commovébitur.
111:7 In memória ætérna erit iustus: * ab auditióne mala non timébit.
111:7 Parátum cor eius speráre in Dómino, confirmátum est cor eius: * non commovébitur donec despíciat inimícos suos.
111:9 Dispérsit, dedit paupéribus: iustítia eius manet in sǽculum sǽculi, * cornu eius exaltábitur in glória.
111:10 Peccátor vidébit, et irascétur, déntibus suis fremet et tabéscet: * desidérium peccatórum períbit.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Factus ergo Presbyter, monasterium Monachorum mox instituit, & cœpit vivere secundum regulam sub sanctis Apostolis constitutam.

Antiphona 4. Sanctus autem Valerius ordinator ejus exsultabat uberius, hominem sibi talem datum divinitus, qui in doctrina sana ædificare Ecclesiam esset idoneus.

Psalmus 112 [4]
112:1 Laudáte, púeri, Dóminum: * laudáte nomen Dómini.
112:2 (fit reverentia) Sit nomen Dómini benedíctum, * ex hoc nunc, et usque in sǽculum.
112:3 A solis ortu usque ad occásum, * laudábile nomen Dómini.
112:4 Excélsus super omnes gentes Dóminus, * et super cælos glória eius.
112:5 Quis sicut Dóminus, Deus noster, qui in altis hábitat, * et humília réspicit in cælo et in terra?
112:7 Súscitans a terra ínopem, * et de stércore érigens páuperem:
112:8 Ut cóllocet eum cum princípibus, * cum princípibus pópuli sui.
112:9 Qui habitáre facit stérilem in domo, * matrem filiórum lætántem.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Sanctus autem Valerius ordinator ejus exsultabat uberius, hominem sibi talem datum divinitus, qui in doctrina sana ædificare Ecclesiam esset idoneus.

Antiphona 5. Eodem tempore Fortunatus presbyter Manichæorum, versutia plurimos seducebat, quem sanctus Augustinus in conventu omnium disputans publice superavit.

Psalmus 131 [5]
131:1 Meménto, Dómine, David, * et omnis mansuetúdinis eius:
131:2 Sicut iurávit Dómino, * votum vovit Deo Iacob:
131:3 Si introíero in tabernáculum domus meæ, * si ascéndero in lectum strati mei:
131:4 Si dédero somnum óculis meis, * et pálpebris meis dormitatiónem:
131:5 Et réquiem tempóribus meis: donec invéniam locum Dómino, * tabernáculum Deo Iacob.
131:6 Ecce, audívimus eam in Éphrata: * invénimus eam in campis silvæ.
131:7 Introíbimus in tabernáculum eius: * adorábimus in loco, ubi stetérunt pedes eius.
131:8 Surge, Dómine, in réquiem tuam, * tu et arca sanctificatiónis tuæ.
131:9 Sacerdótes tui induántur iustítiam: * et sancti tui exsúltent.
131:10 Propter David, servum tuum, * non avértas fáciem Christi tui.
131:11 Iurávit Dóminus David veritátem, et non frustrábitur eam: * De fructu ventris tui ponam super sedem tuam.
131:12 Si custodíerint fílii tui testaméntum meum, * et testimónia mea hæc, quæ docébo eos:
131:12 Et fílii eórum usque in sǽculum, * sedébunt super sedem tuam.
131:13 Quóniam elégit Dóminus Sion: * elégit eam in habitatiónem sibi.
131:14 Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi: * hic habitábo quóniam elégi eam.
131:15 Víduam eius benedícens benedícam: * páuperes eius saturábo pánibus.
131:16 Sacerdótes eius índuam salutári: * et sancti eius exsultatióne exsultábunt.
131:17 Illuc prodúcam cornu David, * parávi lucérnam Christo meo.
131:18 Inimícos eius índuam confusióne: * super ipsum autem efflorébit sanctificátio mea.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Eodem tempore Fortunatus presbyter Manichæorum, versutia plurimos seducebat, quem sanctus Augustinus in conventu omnium disputans publice superavit.

Capitulum.                                       Eccli.50.   
Ecce sacerdos magnus, qui in vita sua suffulsit domum, & in diebus suis corroboravit templum. Templi etiam altitudo ab ipso fundata est; duplex ædificatio, et excelsi parietes templi.
℟. Deo gratias.

Hymnus.

Magne Pater Augustine,
Preces nostras suscipe,
Et per eas Conditori
Nos unire satage,
Atque rege gregem tuum,
Summum decus Præsulum.

Amatorem paupertatis
Te collaudant pauperes;
Affertorem veritatis
Amant veri judices;
Frangis nobis favos mellis,
De Scripturis differens.

Quæ obscura prius erant,
Nobis plana faciens;
Tu de verbis Salvatoris
Dulcem panem conficis,
Et propinas potum vitæ
De Psalmorum nectare.

Tu de vita Monachorum
Sanctam scribis regulam.
Quam qui amant, & sequuntur,
Viam tenent regiam,
Atque tuo sancto ductu,
Redeunt ad patriam.

Regi regum salus, vita,
Decus, & imperium,
Trinitati laus & honor
Sit per omne sæculum,
Qui concives nos adscribat,
Supernorum civium. Amen.

℣. Ora pro nobis, beate Pater Augustine.
℟. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.

Magnificat.

Antiphona. 
Hodie gloriosus Pater Augustinus, dissoluta hujus habitationis domo, domum non manufactam accepit in cælis, quam sibi cooperante Dei gratiâ, manu, linguâ, fabrefecit in terris: ubi jam quod sitivit internum, gustat æternum, decoratus unâ stolâ, securusque de reliquia.

Canticum B. Mariæ Virginis
Luc. 1:46-55
1:46 Magníficat ✠ * ánima mea Dóminum.
1:47 Et exsultávit spíritus meus: * in Deo, salutári meo.
1:48 Quia respéxit humilitátem ancíllæ suæ: * ecce enim ex hoc beátam me dicent omnes generatiónes.
1:49 Quia fecit mihi magna qui potens est: * et sanctum nomen ejus.
1:50 Et misericórdia ejus, a progénie in progénies: * timéntibus eum.
1:51 Fecit poténtiam in brácchio suo: * dispérsit supérbos mente cordis sui.
1:52 Depósuit poténtes de sede: * et exaltávit húmiles.
1:53 Esuriéntes implévit bonis: * et dívites dimísit inánes.
1:54 Suscépit Israël púerum suum: * recordátus misericórdiæ suæ.
1:55 Sicut locútus est ad patres nostros: * Ábraham, et sémini ejus in sǽcula.
℣. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Hodie gloriosus Pater Augustinus, dissoluta hujus habitationis domo, domum non manufactam accepit in cælis, quam sibi cooperante Dei gratiâ, manu, linguâ, fabrefecit in terris: ubi jam quod sitivit internum, gustat æternum, decoratus unâ stolâ, securusque de reliquia.

Oratio.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Orémus.

Deus, qui abditiora sapientiæ tuæ arcana beato Patri Augustino revelando, et divinæ charitatis flammas in ejus corde excitando, miraculum columnæ nubis et ignis in Ecclesiæ tua renovasti: concede, ut ejus ductu mundi vortices feliciter transeamus, et ad æternam promissionis patriam pervenire mereamur. Per Dominum nostrum.

℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Benedicámus Dómino.
℟. Deo grátias.
℣. Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.


 II VÍSPERAS.


℣. Dios ✠ mío, ven en mi auxilio.
℟. Señor, date prisa en socorrerme.
Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.
Aleluya.

Antífona 1. Después de la muerte de su madre, Agustín regresó a sus propios campos; allí, entregado con sus amigos a los ayunos y a las oraciones, escribía libros y enseñaba a los ignorantes.

Salmo 109 [1]
109:1 Oráculo del Señor a mi Señor: * «Siéntate a mi derecha,
109:1 Y haré de tus enemigos * estrado de tus pies».
109:2 Desde Sión extenderá el Señor el poder de tu cetro: * somete en la batalla a tus enemigos.
109:3 «Eres príncipe desde el día de tu nacimiento, entre esplendores sagrados; * yo mismo te engendré, como rocío, antes de la aurora».
109:4 El Señor lo ha jurado y no se arrepiente: * «Tú eres sacerdote eterno, según el rito de Melquisedec».
109:5 El Señor a tu derecha, el día de su ira, * quebrantará a los reyes.
109:6 Dará sentencia contra los pueblos, amontonará cadáveres, * quebrantará cráneos sobre la ancha tierra.
109:7 En su camino beberá del torrente, * por eso levantará la cabeza.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Después de la muerte de su madre, Agustín regresó a sus propios campos; allí, entregado con sus amigos a los ayunos y a las oraciones, escribía libros y enseñaba a los ignorantes.

Antífona 2. Habiéndose divulgado su fama, el bienaventurado Valerio, obispo de Hipona, hizo que, apresado por el pueblo y presentado ante él, aunque contra su voluntad, fuese ordenado sacerdote.

Salmo 110 [2]
110:1 Doy gracias al Señor de todo corazón, * en compañía de los rectos, en la asamblea.
110:2 Grandes son las obras del Señor, * dignas de estudio para los que las aman.
110:3 Esplendor y belleza son su obra, * su generosidad dura por siempre;
110:4 Ha hecho maravillas memorables, el Señor es piadoso y clemente. * Él da alimento a sus fieles,
110:5 Recordando siempre su alianza; * mostró a su pueblo la fuerza de su obrar,
110:7 Dándoles la heredad de los gentiles. * Justicia y verdad son las obras de sus manos,
110:8 Todos sus preceptos merecen confianza: son estables para siempre jamás, * se han de cumplir con verdad y rectitud.
110:9 Envió la redención a su pueblo, * ratificó para siempre su alianza,
110:9 (reverencia) Su nombre es sagrado y temible. * Primicia de la sabiduría es el temor del Señor,
110:10 Tienen buen juicio los que lo practican; * la alabanza del Señor dura por siempre.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Habiéndose divulgado su fama, el bienaventurado Valerio, obispo de Hipona, hizo que, apresado por el pueblo y presentado ante él, aunque contra su voluntad, fuese ordenado sacerdote.

Antífona 3. Hecho, pues, sacerdote, estableció luego un monasterio de monjes y comenzó a vivir según la regla establecida bajo los santos Apóstoles.

Salmo 111 [3]
111:1 Dichoso quien teme al Señor * y ama de corazón sus mandatos.
111:2 Su linaje será poderoso en la tierra, * la descendencia del justo será bendita.
111:3 En su casa habrá riquezas y abundancia, * su caridad es constante, sin falta.
111:4 En las tinieblas brilla como una luz el que es justo, * clemente y compasivo.
111:5 Dichoso el que se apiada y presta, y administra rectamente sus asuntos. * El justo jamás vacilará,
111:7 Su recuerdo será perpetuo. * No temerá las malas noticias,
111:7 Su corazón está firme en el Señor. Su corazón está seguro, * sin temor, hasta que vea derrotados a sus enemigos.
111:9 Reparte limosna a los pobres; su caridad es constante, sin falta, * y alzará la frente con dignidad.
111:10 El malvado, al verlo, se irritará, rechinará los dientes hasta consumirse. * La ambición del malvado fracasará.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Hecho, pues, sacerdote, estableció luego un monasterio de monjes y comenzó a vivir según la regla establecida bajo los santos Apóstoles.

Antífona 4. Mas el santo Valerio, su ordenante, se alegraba sobremanera de que le hubiese sido dado por Dios un hombre semejante, apto para edificar la Iglesia en la sana doctrina.

Salmo 112 [4]
112:1 Alabad, siervos del Señor, * alabad el nombre del Señor.
112:2 (reverencia) Bendito sea el nombre del Señor, * ahora y por siempre:
112:3 De la salida del sol hasta su ocaso, * alabado sea el nombre del Señor.
112:4 El Señor se eleva sobre todos los pueblos, * su gloria sobre los cielos.
112:5 ¿Quién como el Señor, Dios nuestro, que se eleva en su trono * y se abaja para mirar al cielo y a la tierra?
112:7 Levanta del polvo al desvalido, * alza de la basura al pobre,
112:8 Para sentarlo con los príncipes, * los príncipes de su pueblo;
112:9 A la estéril le da un puesto en la casa, * como madre feliz de hijos.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Mas el santo Valerio, su ordenante, se alegraba sobremanera de que le hubiese sido dado por Dios un hombre semejante, apto para edificar la Iglesia en la sana doctrina.

Antífona 5. Por aquel mismo tiempo, Fortunato, sacerdote de los maniqueos, seducía a muchos con su astucia; a éste lo venció públicamente el santo Agustín, disputando ante la reunión de todos.

Salmo 131 [5]
131:1 Señor, tenle en cuenta a David * todos sus afanes:
131:2 Cómo juró al Señor * e hizo voto al Fuerte de Jacob:
131:3 «No entraré bajo el techo de mi casa, * no subiré al lecho de mi descanso,
131:4 No daré sueño a mis ojos, * ni reposo a mis párpados,
131:5 Hasta que encuentre un lugar para el Señor, * una morada para el Fuerte de Jacob».
131:6 Oímos que estaba en Efrata, * la encontramos en el Soto de Jaar:
131:7 Entremos en su morada, * postrémonos ante el estrado de sus pies.
131:8 Levántate, Señor, ven a tu mansión, * ven con el arca de tu poder:
131:9 Que tus sacerdotes se vistan de gala, * que tus fieles vitoreen.
131:10 Por amor a tu siervo David, * no niegues audiencia a tu Ungido.
131:11 El Señor ha jurado a David una promesa que no retractará: * «A uno de tu linaje pondré sobre tu trono.
131:12 Si tus hijos guardan mi alianza * y los mandatos que les enseño,
131:12 También sus hijos, por siempre, * se sentarán sobre tu trono».
131:13 Porque el Señor ha elegido a Sión, * ha deseado vivir en ella:
131:14 «Ésta es mi mansión por siempre, * aquí viviré, porque la deseo.
131:15 Bendeciré sus provisiones, * a sus pobres los saciaré de pan,
131:16 Vestiré a sus sacerdotes de gala, * y sus fieles aclamarán con vítores.
131:17 Haré germinar el vigor de David, * enciendo una lámpara para mi Ungido.
131:18 A sus enemigos los vestiré de ignominia, * sobre él brillará mi diadema».
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Por aquel mismo tiempo, Fortunato, sacerdote de los maniqueos, seducía a muchos con su astucia; a éste lo venció públicamente el santo Agustín, disputando ante la reunión de todos.

Capítulo.                                         Eclesiástico 50.
He aquí al gran sacerdote, que en su vida sostuvo la casa y en sus días fortaleció el templo. Por él fue fundada también la altura del templo: doble edificación y elevados muros del templo.
℟. Demos gracias a Dios.

Himno.

Gran Padre Agustín,
recibe nuestras súplicas
y esfuérzate por unirnos, por medio de ellas,
al Creador.
Gobierna también a tu rebaño,
tú, suprema gloria de los obispos.

A ti, amante de la pobreza,
te alaban los pobres;
a ti, defensor de la verdad,
te aman los verdaderos jueces.
Nos partes los panales de miel,
cuando explicas las Sagradas Escrituras.

Lo que antes nos resultaba oscuro,
tú nos lo haces claro;
de las palabras del Salvador
preparas para nosotros un dulce pan,
y nos das a beber el agua de la vida
del néctar de los Salmos.

Tú escribiste para la vida de los clérigos
una santa regla;
quienes la aman y la siguen
recorren el camino real,
y, guiados por tu santo ejemplo,
regresan a la patria.

Al Rey de reyes,
salud, vida, gloria e imperio;
a la Trinidad,
alabanza y honor
por todos los siglos,
para que ella nos inscriba como conciudadanos
entre los ciudadanos del cielo. Amén.

℣. Ruega por nosotros, bienaventurado Padre Agustín.

℟. Para que seamos dignos de las promesas de Cristo.

Magníficat.

Antífona. Hoy el glorioso Padre Agustín, disuelta la casa de esta morada, recibió en los cielos una casa no hecha por manos, la cual, con la ayuda de la gracia de Dios, se fabricó para sí con la mano y con la lengua en la tierra; donde ahora gusta eternamente aquello que anheló en su interior, adornado con una sola estola y seguro de la otra.

Cántico de la B. Virgen María
Lc 1, 46-55
1:46 Proclama ✠ * mi alma la grandeza del Señor,
1:47 Se alegra mi espíritu * en Dios, mi salvador;
1:48 Porque ha mirado la humillación de su esclava. * Desde ahora me felicitarán todas las generaciones,
1:49 Porque el Poderoso ha hecho obras grandes por mí: * su nombre es santo,
1:50 Y su misericordia llega a sus fieles * de generación en generación.
1:51 Él hace proezas con su brazo: * dispersa a los soberbios de corazón,
1:52 Derriba del trono a los poderosos * y enaltece a los humildes,
1:53 A los hambrientos los colma de bienes * y a los ricos los despide vacíos.
1:54 Auxilia a Israel, su siervo, * acordándose de la misericordia,
1:55 Como lo había prometido a nuestros padres, * en favor de Abrahán y su descendencia por siempre.
℣. Gloria al Padre, al Hijo, * y al Espíritu Santo.
℟. Como era en el principio, ahora y siempre, * por los siglos de los siglos. Amén.

Ant. Hoy el glorioso Padre Agustín, disuelta la casa de esta morada, recibió en los cielos una casa no hecha por manos, la cual, con la ayuda de la gracia de Dios, se fabricó para sí con la mano y con la lengua en la tierra; donde ahora gusta eternamente aquello que anheló en su interior, adornado con una sola estola y seguro de la otra.


Oración.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.

Oremos.

Oh Dios, que, revelando al bienaventurado Padre Agustín los más recónditos secretos de tu sabiduría y encendiendo en su corazón las llamas de la divina caridad, renovaste en tu Iglesia el milagro de la columna de nube y de fuego: concédenos que, bajo su guía, atravesemos felizmente los torbellinos del mundo y merezcamos llegar a la patria eterna de la promesa. Por nuestro Señor.

℣. Señor, escucha nuestra oración.
℟. Y llegue a ti nuestro clamor.
℣. Bendigamos al Señor.
℟. Demos gracias a Dios.
℣. Las almas de los fieles, por la misericordia de Dios, descansen en paz.
℟. Amén.




Rogamos en caridad rezar por el editor de este trabajo.

Comentarios

Entradas populares